Deniz Demir

Selam dostum nasılsın ? Böyle yazınca da sana sesleniyorum gibi oluyor. Yani ona... Açıklama yapmam gerek değil mi ? 9-10 ay önce İzmir' de yaktığım, yanışını izlediğim, külleriyle ısındığım bir defter o. Kulağa basit bir deftermiş gibi gelebilir. Fakat öyle değil. 5 senelik bir defterdi o. Hayat doluydu, mutluluk doluydu, hüzün doluydu...özlem doluydu.

Şimdi gelelim sana. Bunu okuyan sen. Belki bir şey olmuştur ve bu yazıyı görmüşsündür. Ama sen kimsen iyi bir insansın bundan emin ol. Meraklısında. Ve sabırlı. Çünkü hala okumaya devam ediyorsun şuan. Sana teşekkürü bir borç biliyorum ve seni seviyorum.

Uzun zamandır beynimin içine hapsoldum. Takılı kaldığım pencerem ve yolunu gözlediğim geceler. Nasıl benim kıyametim olabildin ?

Peki ya ben ? Bende başkalarının kıyameti oldum. Leş bir durum. Yine yalnızım. Hayallerime tutsak yaşıyorum.

Özlediğim zamanlar var. Anılar, heyecanlar, temaslar var. '' Keşke '' dediğim çok yer var.

Ama ben hala gülümsüyorum. İnatla, pes etmeden. İnancımı koruyorum hala. Sanki ilk gün ki gibi.

Gitme kal. Bir başıma bu diyarda yapamam. Yoksa yapar mıyım ?