az önce bişiler yazmıştım ama yanlışlıkla sildim, but anyways, let me donne un brife de mon pensée, dedim ki bir şekilde kendimi hep kümelerin dışında buluyorum, bu tabi ki benim özümde olan bir şey değil, annesiydi babasıydı bir şekilde içime girmesini sağlamışlar, hayatımda yaşadığım en üyük problem hep bu oldu, neden kendimi hep dışarıda buldum insanların yanı yerine, ne diye sürekli kendi kendime laklarlarken yakalıyorum kendimi, nedir bu, bunu nasıl çözerim bilmiyorum tam ama hayatımı nasıl etkiliyor hangi noktalarda etkiliyor çok iyi gözlemliyorum, eskiden konuşmadığım her insana bir şey söyler, bir şekilde bana uymayan yanını çıkarırdım ve gözümün önüne başka bir şey görmeyim diye koyardım, fakat şöyle ki bir sürü insan var, bir sürü, ve asla toplum ve toplulukla anlaşamıyorum, bu beni işte etkiliyor, evde etkiliyor, sporda etkiliyor, derste etkiliyor, yakın, uzak, romantik, pratik, bütün ilişkilerimde etkiliyor, ben asla iki göz değilim, hep üçüncü gözüm, tamam kendimi tanımlamayayım, kendi bilinçaltıma ket vurmayayım, çözümün bir parçası olayım ama yapmam gereken her şeyi yaptım, ne olmuyor, niye olmuyor, nasıl çözerim bilmek istiyorum,
asla yorgun falan değilim, sorun da o ya zaten, kendi kendime yeter miktarda mutluyum, ama bir şeyler kaçıyor hep hissediyorum ve hatta biliyorum, bunu da bir sorun olarak görmüyorum ama bu bir şey ve kapatıyor engelliyor ve azaltıyor, zarar veriyor, yani inanıyorum şuna, ilerleme kaydedeceğim, there is no other way, ama bununla sürekli karşı karşıya gelmek biraz üzüyor beni, ve sanırım bunu çözememiş olmak ve aynı hasım ile sürekli karşı karşıya gelmek biraz sinirimi bozuyor,
onun dışında, çok güzel bir elektro konserindeyim, ortam çok güzel, ses kalitesi çok iyi ve sadece burda bulunmak bile iyi hissettiriyor, ama dahası var biliyorum, dokunamıyorum, ve orhan veliyi seviyorum,
gummygunk
yousharknotpass
theartofmadeline
tangentwithtanner
2087
dailybridgerton
stormborns
pixelskylines
gracieabrams
discoholicmusic