Emre Öztürk

- demedi. ama seviyor gibiydi. bana öyle geliyordu yani. tamam benim gibi sevmiyordu belki ama sevecekti. benim sevmesi için gereken her şeyi yapıyordum. tek istediğim umudumu kırmaması ve bana biraz güvenmesiydi.

- öyle olur mu lan? sevmek denilen şey böyle bir şey değil. süs bitkisi gibi ışığı suyu sağlayınca yeşertip büyütemezsin onu. sana karışık gibi görünen şey aslında çok basit birini seviyorsan seversin sevmiyorsan da sevmezsin. bazen de ikisi birbirine karışır.

- peki abi, sevip sevmediğini nasıl anlarsın?

- bak o biraz karışık işte. bir sevgilim vardı benim. sürdü bir süre. geçmiş zaman. neyse bir hafta sonu beraberdik bununla. gezdik, yedik, içtik falan. sonra pazar akşamı trene bindirip uğurladım ankara'ya. trenden inince aradı hemen beni. sanki az önce yanından ayrılmışım gibi değil de aylardır görüşmemişiz gibiydi. bir ara peş peşe seni seviyorum dedi. seni seviyorum seni seviyorum seni seviyorum... çok hoşuma gitti elbet. biraz daha konuşup kapattık.

- ee, sonra?

- salı günü ayrıldık, yine bir telefon konuşmasıyla. eski sevgilisi aramış bunu, buluşmuşlar. sonra aslında birbirlerini unutamadıklarını fark edip tekrar denemeye karar vermişler. ne deniyorlarsa artık. bozuldum tabi. ağladım, yalvardım, tehdit, küfür kıyamet.. ama faydası olmadı tabi.

- yani yalan mı söylemiş? sevmiyor muymuş seni?

- bilmiyorum. başta öyle zannettim tabi. sonra zaman geçince şöyle düşünmeye başladım. belki o ana kadar ve öncesinde gerçekten sevmiştir beni. hatta belki insan aynı anda iki kişiyi bile sevebiliyordur. yani belki yalan söylememiştir.

- yani abi?

- yanisi şu. sen artık bir şey yapma. bırak. eğer seviyorsa seviyordur. sevmiyorsa da sevmiyordur. üzerine gitmenin, sıkıştırmanın hiçbir faydası olmaz. bırak. sevecekse seni, sever. sevmeyecekse de ne yaparsan yap sevmez. o yüzden hezeyana kapılıp saçmalama.

- iyi de abi ben onu çok seviyorum.

- biliyorum. bakma inanmaz gibi durduğuna, bence o da biliyordur. ama şunu unutma bu tek başına hiçbir işe yaramaz. eğer birini seviyorsan ve o seni sevmiyorsa bundan çok güzel kaos çıkar. bir sürü şiir, sağlam bir roman ve anlatacak bir sürü hikaye çıkar. uykusuz geçen geceler, parklarda içilen şaraplar, yerli yersiz kıskançlık krizleri çıkar. ama sevgine karşılık çıkar mı? o biraz zor işte...

07/04/2021

18:30

Göğsümü parçalayıp, uçup gitmişlerdi.

Geride parçalanmış bir kafes,

Ve kuşların uzaktan duyulan kanat sesleri kalmıştı.

Onu geçmişiyle,belirsiz geleceğiyle kabul etmek.Değiştiremeyeceğin birçok şeyini sevmek.Sorgusuz sualsiz, yüreğinde mahkemeler kurmadan suçunu,cezasını ona bile unutturup onu ondan çok sevmek.Birini sevmek,onu en başta ona sevdirmek.O seni seviyor diye kendini sevmek. Akşamüstlerini anlamlı kılan biri.Yıllarca beklemekten gocunmayacağın biri.Seni her halinle sarıp sarmalayacağına yürekten inandığın biri.

Tüm detaylarıyla onu kabullenip,söylediği her sözden, her bakıştan, konuşamadığınız her andan öyle büyülenmek ki…Bazen suskun geçen dakikalar boyunca sadece onu izlemektir.

Tüm zıtlıklardan keyif almaktır.Zıtlıkların hayatlarınızı nasıl tamamladığını görmektir. Beklentisizce yanında olmaktır.İfade edemeyeceğiniz duyguların onun yanında yavaş yavaş büyümelerini izlemektir.Tüm mimiklerinin yüzüne yansıttığı gölgeleri izlemektir.Gözlerini kocaman açıp size baktığı anlarda sessizce gülümsemektir.

Suskun geçen zamanlarda onun ne düşündüğünü anlamaya çalışmaktır.Sessizliğin içinde beraber geçirilen zamana yapılan övgüdür.

Yıllardır unuttuğunuz duyguların bir anda sizi sarıp sarmalamasıdır.Yapmam dediğiniz her şeyi yapmaya başlamaktır.Diğerlerinden nasıl ayrıldığını tüm detayları ile farketmektir. Tebessümünün verdiği huzuru hissetmektir. Yanınızda olduğunda zamanın su gibi akıp geçmesidir.

Buluşma yerine ondan dakikalar önce gidip, kapıdan girişini tüm zerafetiyle izlemektir. Kendinizi her zaman net ifade edebilirken onun yanında bocalamaktır.Beraber uçurtma uçurtmayı istemektir.Tanıştığınız süre çok az bile olsa yıllardır tanıyormuş gibi hissetmeden duramamaktır.

Hayatın içindeki canlıların uyumundan haberdar olmaya başlamaktır.Doğayı onun baktığı gibi görmeye çalışmaktır.Onu anlamaya ve tanımaya çalışarak,gün boyu kafanızda sadece onun imgesinin dönmesidir.

Çantasındaki iplerle oynarken,yüzünü örten saçlarının arasından yüzünü görmeye çalışmaktır.Giydiği her şeyin ona çok yakıştığını düşünmektir.

Defalarca saçmalamaktır.Telefonda saatlerce onun girmesini beklemektir.Tuzlu gıdalar severken,hayatınıza şekerin her türlüsünün girmesidir.Onunla yürürken yolu uzatmaya çalışmaktır.Yolu bildiğiniz halde onun sizi götürmesini istemektir.Aranızda geçen küçük anlamsız diyaloglardan keyif almaktır.

''içimi dökemediğim satırların arasında kaldın, seni güzel hatırlayacağım.''

Vazgeçtim be senden. Vazgeçmek en doğru şey gibi gelmeye başladı. Beklemek acı vericiydi. Ne kadar gizlesem de saklasam da acı veriyodu. Vazgeçtim ki hissizleşeyim. Seni unutayım. Acı çekmeyeyim. Kolay mu oldu dersin? Hiç sanmıyorum. Senden vazgeçerken kendimden de vazgeçtim. Ben ben değilim. Eski gülen, espriler yapan, saçma sapan konuşan ben kalmadı artık. Acılarla olgunlaştım. Gülmemek olgunluksa eğer evet olgun oldum. Gülmüyorum. Hep derdin ya “Biraz büyüsüne ya.” diye büyüdüm bak işte. Tek fark sen yoksun. Ah doğru! Artık olmayacaksın da. Vazgeçtim çünkü ne kadar inanmasam da vazgeçtim. Çabalıyorum.

Frida Kahlo sevdiği kişiden vazgeçme eşiğini şöyle açıklamış;

“Kötü günümde yanımda olmadığın, canın sıkıldığında benimle paylaşmadığını, kırılacak veya tedirgin olacak olsam bile düşüncelerini açıkça söylemediğini anladığım zaman, gözlerime baktığında kalbinle bakmadığını, bana hâlâ söylemediğin şeyler olduğunu hissettiğim zaman, her sabah benimle uyanmak istemediğini, geleceğimizin hiçbir yere gitmeyeceğini anladığım zaman, ağrılarımı dindirecek sevgiyi bana vermediğin zaman vazgeçtim. Bunlardan sadece bir tanesi senden vazgeçmem için yeterli değildi çünkü sevgim yüceydi ama hepsini düşündüğümde senin benden çoktan vazgeçtiğini anladım. Bu yüzden ben de senden vazgeçtim.”