Şikâyetnãme.

İnsanlardan mı soğudum, yoksa akıllandım mı bilemiyorum.

Belki de sadece yeni hayatlar için yorgunum.

Biliyorm zor günler geçiriyoruz. Gözlerine baktığım zaman içimi bi burukluk kaplıyor. Her şeyin üst üste geldiği bu günlerde bakışlarının yorgun olduğunu fark ediyorum ve üzülmekten kendimi alamıyorum. Canımızın sıkkın olduğu her an sığınacak tek limanım olduğun gibi aynı şeyi senin de hissetmeni isterim. Dışarıda ne olursa olsun bütün çekişmelerden uzak, iki yüzlü insanların samimiyetsizlerinden uzak tek liman olalım hep.

Dalgar vurur kıyılara, en büyük gemiler bile demir atarlar limanlara bilirsin. Hepsinin sarsıldığı zamanlar olmuştur elbet okyanuslarda ama bir tek bağlı olduğu limanda güvende olurlar. Sen benim en güvenli limanımsın sevdiğim.

Hem bütün zorluklara, maceralara birlikte atıldığım; hem de her dönüşümde dinlendiğim huzur bulduğum, her şeyimi paylaştığım sırdaşım...

Bu hayatı beraber yaşamak için çıktığımız bu yolda başka "kimse olmasa bile dünyamı seninle sürdürebilirim" diyebileceğim güzel kalbin hiç değişmesin. Hep güzel bak bana olur mu? Çünkü bilmeni isterim ki ben ne olursa olsun hep seninleyim. Aldığın her kararda arkandayım.

Zorlukları her zaman birlikte göğüsleyelim. Her zmana güzel şeyler olacak değil ya hayatta, arada kötü yanlarını da tattıracak. Önemli olan sıkıntıları da "biz" olarak yenebilmek.

Ve sana söz sevdiğim, ben hep yanında olacağım ve her şeyi "beraber" yapablieceğiz.

Ben hissettim.

Tuttukça güçleniyorum kalabalık oluyorum

Bu senin eski zaman gözlerin yalnız gibi ağaçlar gibi

Sularım ısınsın diye bakıyorum ısınıyor

Seni aldım bu sunturlu yere getirdim

Sayısız penceren vardı bir bir kapattım

Bana dönesin diye bir bir kapattım

Şimdi otobüs gelir biner gideriz

Dönmiyeceğimiz bir yer beğen başka türlüsü güç

Bir ellerin bir ellerim yeter belliyelim yetsin

Seni aldım bana ayırdım durma kendini hatırlat

Durma kendini hatırlat

Durma göğe bakalım

Sana sarilinca hissettigim seyleri anlatmaya calismistim daha once. Ne yaparsam ne anlatmaya calisirsam calisayim hicbir zaman yeterli olmayacagini biliyorum. Ve bu tarifsiz duyguyu anlatmaya calismak benim icin hep guzel olacak.

İcinde olmasi gerektigini bildigin bir parcanin karsinda durusundan kaynaklaniyor sarilmak. İcimde olmasi gereken bir parcayi olmasi gereken yere, icime sokmak istegiyle sariliyorum sana. Bir de simsiki sarilmak var hani en ozledigimiz. Tum hucrelerimizin birbirine dokunsun istedigimiz. Tum hucrelerimizin birbirine gecmesini...

Kokun uzerime gecsin, uzerime yapissin hic cikmasin sevdigim.

Bazen, bir an her seyin sonu gelecekmis ve bu sondan sadece benim haberim varmis gibi hissediyorum. İste boyle anlarda, yani tam da suan icinde bulundugum anlarda, gulusunle icime sicaklik veren guzel yuzunun karsimda oldugunu, kavusacagimiz gunu hayal ediyorum. Sarilmak denilen bu sey, en çok boyle zamanlarda anlam kazanacak. İste o an sarilmak, dunyanin sonu gelse bile yapmak istedigim tek sey olacak. Sanki kiyamet kopsa bile bize bir sey olmayacakmis gibi bir sey anlatabiliyor muyum melegim? Sana sarilmak tarifsiz. Ozlem dolu. Kavusma dolu.

Hani seni birakirkenki ayrilik sarilmasi var ya..

Onu pek sevmiyorum iste. Ozlemeye ugurlamak oluyor onun adi. Bile bile atese basmak. Bir suru sey veriyorum o sarilmaya. Bir parcam kaliyor ayrilirken. Daha sen gozden kaybolmadan eksikiyor parcalar icimden. Eksilen parcanin yeri dolmuyor. İste bu yuzden hep sımsıkı olacak ayrilik sarilmasi.

Ama bir de tum bunlarin ardindan kavusma sarilmasi vardir.

O en baska sevgilim. Hasret kokar o, ozlem doludur, sevgi doludur. İcimden eksilenler geri gelir, sımsıki olur. Derin derin nefes aldirir huzur verir.

Nefes almaya, huzura kavusmamiza son gunlerimiz. Sonrasi sonsuz mutluluk...

Bana kendimi bile sevdirebilen güzel insan.

Beklediğim. Arzuladığım. İstediğim. Hayata bağlanışım. Hep nedenini bilmeden içimde kalan umudum.

Öyle seviyorum ki seni, ne şu kelimeler yeter anlatmaya ne de kalbim.

Kalbimin sana hissettiklerinin yarısını bile çevirip anlatamıyor kelimelerim.

İyi ki geldin.

Güzel geceleriniz olsun ✨

İnsani hayati boyunca en az bir insan bilmeli. Enine boyuna her seyiyle birlikte, kimselerin bilmedigi gibi. Hani uzerine en cok neyin yakisip iyi durdugunu degil de, soylediklerinin altindakilerini bilmeli mesela. Yasinin kac oldugunu, yuzundeki noktalari bosverip ne kadar guzel oldugunu bilmeli. Cunku herkesin guzelligi en az bir kere bilinmeli ve en az bir kere dile getirilmeli. Sonra kimseye anlatamadigi seyleri sana anlattiginda onlari da bilmeli. Bazense bilmek yetmez sevgili, seni sen yapan seyleri de oyle bir kabullenmeli ki eskiden duyulan garipligi hissetmemelisin. Her seyi ikinci kez anlatmaya basladiginda ilk defaymis gibi dinlemeli. Cunku aslinda anlatilan degil, hevesle anlatma istediginin degerini bilmeli. Bazi seyler bilinmeli iste. İnsan hayatinda bir kere olsun sonuna kadar aciklanmali.

Seni oylesine cok seviyorum ki kıymetlim.

Seni oyle cok ozledim ki. Tum evren once ellerimde sonra da bakmaya doyamadigim gozlerine birikiyor. Hissettigim bu ozlemi ya fotograflarina bakip, ya goruntulu konusurken yahut da goge baktigim zaman bir nebze azaltabiliyorum. Baska turlusu olmuyor. Ozlem guzel sey ancak bazen boyle anlarda icim icime oyle dar geliyor ki teselli araniyorum bir yerlerden. Ozlemin agir bastigi bu gunlerde icimde hic eksik olmayan bir sızı var; bir seylerle ilgilenmeye calisarak, uyumaya calisarak en cok da gozlerindeki mutlulugu arayarak bu sızıya care bulmaya calisiyorum. Okudugum ve yazmis oldugum her cumlede sana cikiyor kelimelerim ve az once bahsettigim ozleme haline geri donuyorum. Bu guzel bahar gunlerinde yaninda olmak istiyorum. Sicacik sarilmak istiyorum kucuk bedenine.

Sevgilim, sevdiğim.

Canımın yarısı.

Gözlerimin feri, gönlümün tek sahibi ve varisi... Nasil ozluyorum seni.

Oncemde ve beklemekte oldugum, sonramda hep sen varsin.

Yanindayken akip giden ancak uzaktayken bir turlu gecmek bilmeyen lanet zamana seni bana denk getirdigi icin ne kadar tesekkur etsem az.

Eskiden yalnizliktan kacmak icin hikayelere, cocukluk anilarima tutunurdum; simdilerde ise tutundugum tek sey sensin...

Sevgilim. Bana ragmen benden daha guzel yanlarin var. Bunlari bazen farkettikce utaniyorum ancak, zaman icinde kotu yanlarimi yenme ihtimalim var diyorum.

Surekli beklendigim bi aci vardi ama artik gitmek istedigim yaninda olmak istedigim sicak bir kalp var diyorum, ve bunu animsadikca gulumsuyorum.

Sevgilim...

Senin tarifini her yapmaya calistigimda eksik kalacak kadar seviyorum.

Yanibasimdan hic eksik olma.

Nefesin nefesim olsun.

Nefesin basucumda bekleyen bir isim olsun ve ben hep o isimle anilayim.

Sevmek de böyle bir şey değil miydi zaten?

Beraberken zamanın durmasını istediğiniz biri olmadı mı sizin de hayatınızda?

İşte kimin yanındayken zamanın durması için dua ettiysek en çok onu sevdik hepimiz...

Sevmek için ya da aşık olmak için bir şeyleri paylaşmanız gerekir. Biz de geçirdiğimiz her an daha çok şey paylaşıp, daha güzel anılar biriktirdik.

Mesela oyle güzel bir bakışı vardı ki... Ya da sarılması? Onu nasıl tarif edebilirim bilmiyorum ama resmen kalbini göğüs kafesimde hissediyordum her defasında.

Bana ilk seni seviyorum dediğinde, işte o gün içimdeki kelebekler bağımsızlığını ilan etmişti...

Derler ki 'Kimin yanında, kimin dizinde uyandığınızın bir önemi yoktur. Önemli olan tek şey kimin yanında mutlu uyanabildiğininizdir.'

Dedim ya öyle çok uzun vakitler geçiremedik diye, onun yanında uyandığım her sabahı doğum günüm bildim ben. Belki hissettiklerimi tam anlamıyla gösteremedim ama en güzel hayallerimi hep ona bakarken kurdum.

Ben hem onu hem de onu sevmeyi hep çok sevdim.

Her insana göre farklı olabileceği gibi; benim için hiç kolay geçmedi son yaşadığım günlere kadar.

Hayat kime neyi getireceği gerçekten belli değil.

Benim için hayat bundan sonra çok daha yaşanabilir ve herzamankinden daha kolay ve güzel olacak.

Yaşayabileceğin biri varsa her şey çok daha fazla katlanılabilinir hale geliyor.

Yoksa;

Baktıkça doyamamak mı aşk?