#uzun

İnsani hayati boyunca en az bir insan bilmeli. Enine boyuna her seyiyle birlikte, kimselerin bilmedigi gibi. Hani uzerine en cok neyin yakisip iyi durdugunu degil de, soylediklerinin altindakilerini bilmeli mesela. Yasinin kac oldugunu, yuzundeki noktalari bosverip ne kadar guzel oldugunu bilmeli. Cunku herkesin guzelligi en az bir kere bilinmeli ve en az bir kere dile getirilmeli. Sonra kimseye anlatamadigi seyleri sana anlattiginda onlari da bilmeli. Bazense bilmek yetmez sevgili, seni sen yapan seyleri de oyle bir kabullenmeli ki eskiden duyulan garipligi hissetmemelisin. Her seyi ikinci kez anlatmaya basladiginda ilk defaymis gibi dinlemeli. Cunku aslinda anlatilan degil, hevesle anlatma istediginin degerini bilmeli. Bazi seyler bilinmeli iste. İnsan hayatinda bir kere olsun sonuna kadar aciklanmali.

Seni oylesine cok seviyorum ki kıymetlim.

Seni oyle cok ozledim ki. Tum evren once ellerimde sonra da bakmaya doyamadigim gozlerine birikiyor. Hissettigim bu ozlemi ya fotograflarina bakip, ya goruntulu konusurken yahut da goge baktigim zaman bir nebze azaltabiliyorum. Baska turlusu olmuyor. Ozlem guzel sey ancak bazen boyle anlarda icim icime oyle dar geliyor ki teselli araniyorum bir yerlerden. Ozlemin agir bastigi bu gunlerde icimde hic eksik olmayan bir sızı var; bir seylerle ilgilenmeye calisarak, uyumaya calisarak en cok da gozlerindeki mutlulugu arayarak bu sızıya care bulmaya calisiyorum. Okudugum ve yazmis oldugum her cumlede sana cikiyor kelimelerim ve az once bahsettigim ozleme haline geri donuyorum. Bu guzel bahar gunlerinde yaninda olmak istiyorum. Sicacik sarilmak istiyorum kucuk bedenine.

Sevgilim, sevdiğim.

Canımın yarısı.

Gözlerimin feri, gönlümün tek sahibi ve varisi... Nasil ozluyorum seni.

Oncemde ve beklemekte oldugum, sonramda hep sen varsin.

Yanindayken akip giden ancak uzaktayken bir turlu gecmek bilmeyen lanet zamana seni bana denk getirdigi icin ne kadar tesekkur etsem az.

Eskiden yalnizliktan kacmak icin hikayelere, cocukluk anilarima tutunurdum; simdilerde ise tutundugum tek sey sensin...

Sevgilim. Bana ragmen benden daha guzel yanlarin var. Bunlari bazen farkettikce utaniyorum ancak, zaman icinde kotu yanlarimi yenme ihtimalim var diyorum.

Surekli beklendigim bi aci vardi ama artik gitmek istedigim yaninda olmak istedigim sicak bir kalp var diyorum, ve bunu animsadikca gulumsuyorum.

Sevgilim...

Senin tarifini her yapmaya calistigimda eksik kalacak kadar seviyorum.

Yanibasimdan hic eksik olma.

Nefesin nefesim olsun.

Nefesin basucumda bekleyen bir isim olsun ve ben hep o isimle anilayim.

Tutulacak daldan öte

Tutacak filizin kırılışı bu

Âh ki benmişim başından geçen

Seni ikna etmem için dört satır verdiler

Sonrası beş harften denemek bir gülü

Kokusu solgun öncesi yağmurun

Ve hata payı ölçülen selâmlar nezaretinde

Bir bakış yeter dediler

Terk etmeye

Ne noksan şehir

Ne fazla hicret

Bir yakış candan

Bir soluş can-î

Bir bakış

Yeter dediler

Bir

Yeter

Uzanamadığın imtihanında elmanın

Dizelere dökmek boğazına takılan

Teksin ölüsünde heyecanın

Ve ağırlığı

Uzaklığından omzunun

Bulutu aydınlatan güneşli bir günde

Ölümü hatırlamak

Nasıl da boşa çıkarıyor dargınlıkları

Sana

Bana

Ve onlara dair

Bir dingin yürek ve bıraktığın yükün

Saklımda hep gün ve serildiği yüzün

Ümidim mağfirete

Yol uzun yok hüzün

Hatırlatsam ya ölümü tebessüm kıyısından

Erise martı vuran buzdan güzün

Sana

Sana ve

Onlara ait

Yol uzun

Yol uzun yok yüzüm

Cevapsız kaç mektup

Bir susuz şiir eder

Müsvedde yarım kâlp

Cılız bir ümit üzerinde

Kaçırılırken gözler ânda

Yamasız harflerim kandadır

Her üzenin

Üzeri akşam

Tutulacak daldan öte

Tutacak filizin kırılışı bu

Âh ki benmişim başımdan geçen

Tükenerek biriken siyâhlık ben

Vefayı yorgunluktan öğrenen

Düşememek yakasından hüznün

Üzülerek biten mavilik birazmış

Biz kadarmış bağrı bozgunun

Tüm soğukların avucunda

Ne ettinse açamadın kendini

Sevdin

Yazdın

Kaçtın

Bir ömürlük hata yanı

Kenarı can

Âh ki benmişim yaşımdan geçen

Gözümde bir yaş

Yol boyu

-Manzarayı değil-

Köşeleri izliyor camdan

Hüzündür bu

Keskin sözler aradım

Yarım kalan dalgın bir bakışla hep

Tortuları hizaya çektiler güya

Geceydi soğuk

Bir çocuk gülüşüne sabah kalaydı

Çırpılardan bendim sol yanımda

Tutmak ne mümkün selini çağın

Hangi bahçenin sahibiydik söyle

Öyle harap, öyle bîtap, öyle yorgun

Hangi toprakta

Böyle

Sürgün

Âh ki bendim yanımda kalan

Gök

gördüğün kadar gök

Su

geçtiğin kadar aziz

Mavi

ezdiğin kadar gül

Gözümde bir yaş

Yol boyu

Hazanlara dalıyor candan

Yüzümdür bu

Mirza Şâmil.

16Mart’24

Yine böyle çoktandır

Niye söyle hüzün

من كان ظفره طویلا كان رزقه قلیلا.