zârife

gece ve sen birdiniz* 

“Her yanına dokundum bakışının, her yerini tanıdım göklerinin..

  Seni yıllardır tanıyor gibiyim. Belki bu hissim gözlerinin kırk yıllık hatrındandır, bilemem. Ama bileklerin çok tanıdık. Duymadığım kalp ritmin, soluğun. Ellerinin hoyratlığı çok tanıdık. Çocuk yanınada babacan tavrınada aşinayım. Böylesin işte; bensin, bendensin. Yalnız başıma dolaştığım sokakları sanki seninle yürümüşüm, Kendimi yalnız sandığım her an arkamda beni izlemişsin sanki. Gözyaşımı silen el kendiminki değil de senin elinmiş. Güvenmek bu noktada başlıyor işte. “Seni biliyorum, bilmediğim noktalarda da sana güveniyorum.’‘    

    Aşk bir yokluk deniziymiş. Öyle derler yani. Biz seninle işte o denizdeyiz. Sonra sen gittin. Sen gidince ben dibe daldım. Sonra işte çıkamadım bir daha, ordayım yani hala. Belki boğulmuş bile olabilirim. Bensiz mutlu olabileceğini, güvenebileceğini, hatta ben olmayınca hiçbir şey olmamış gibi yaşamını sürdürebileceğini gördüm. Buna katlandım, buna alıştım. Bunu hiç unutamadım. İçimdeki o kırık hissin canımı, yaşamım boyu acıtacağı gerçeğini kabul ettiğim gün, artık kalbimde taşıyacağım şeyin sen değil, senin kanserin olduğunu fark ettim. Buna rağmen senden nefret etmeyi bile beceremedim. Öyle ki sokakta karşıma çıksan hiçbir şey olmamış gibi yine sana sarılmak isterim. Kendimden utanmalıyım bilmiyorum. ‘Kendinden utanmalımısın bilmiyorum.’

Kendimi Didem Madak sanıyorum bazı günler. Pulbiber Mahallesine taşınıyorum. Bazı domates çorbaları pişirip, bazı annelere ağlıyorum. Camların buharı da ağlıyor benimle. Kediler mır mır ediyor ayaklarıma dolanıp. Dayanamıyorum, atletten bozma bir toz beziyle siliyorum yaşlarını, üstünkörü. “Ağlamayın,” diyorum “ağlamayın pencereler, kediler.” Sardunyalar koyuyorum pencere önlerine. Mahallenin süt oğlanları top oynarken kırıyorlar saksılarımı. Huysuzlanmıyorum. Huysuzlanmaya mecâl bulamıyorum. Acılarımın karnı bahar oluyor, ses etmiyorum.   Bazı geceler Zarifoğlu oluyorum. Suadiye'de bir ev tutuyorum. Acılarımı dürten yataklara bırakıyorum gövdemi. Seyreyliyorum tavanı. Tüm takımyıldızları, tüm göçmen kuşları, tüm o venüsleri neptünleri plütonları, kosmosu gözlüyorum o beyaz tavanda. Hey gidi koca dünya, nasıl da avucumdasın!   Bazı akşamlar, neşem soba üstünde portakal kabuğu, kokusu evlere odalara yayılan. Bazı gündüzler, biber edip pencere önlerinde kurutuyorum acılarımı. Bazı gece yarıları, ıhlamur kaynatıp yüzüme tutuyorum buharını.   Dizlerime kareli battaniyem örtülü kışları. Ayaklarımı elektrikli sobada ısıtıyorum. Mandalina soyuyorum. Ufak tefeklerini ağzıma atıp, büyüklerini babama ayırıyorum. Babam kâh kederli kâh keyifli. Sıklıkla, kederli. Gülümsüyorum. Bir Aşık Mahzûni türküsü patlatıyorum. Sessizlik çöküyor koca eve. Uykuya dalıyorum.     Ben anneannem oluyorum bazı bazı. Gece üçe kadar aynı bulaşıkları tekrar tekrar yıkıyorum. Televizyon izlerken uyuyakalıyorum. Tarhana kurutuyorum terasta. Sucuğun en âlâsını ben pişiriyorum kış sabahları. Kahvaltılar en çok benim deniz kokulu balkonumda tatlı. “Deden sürpriz yapıp Zeki Müren konserine götürmüştü beni bir defâsında…” ile başlayan cümleler kuruyorum. “Deden,” diyorum, “senin deden, gençliğinde çok yakışıklı, boylu poslu adamdı.”   Benim dedem hiç ihtiyarlamadı. Filinta gibi adamdı benim dedem. Dünya üzerindeki ilk afili filintaydı. Kitapları, dolmakalemleri, anahtarlıkları vardı. “Cankızım!” derdi, ayaklarımdan kavrar, kaldırır, tavana değirirdi başımı. Ben dedemi hatırlayınca üç yaşımda oluyorum akşamları.

beni kırdığınız yerden size tekrar aldandım. bu benim yazgımdı, alınmadım.

solduğum yerden çiçek açtığımı sandığım ilk anda dalımı kırdınız. olsun, karanfiller de aldanır.

gece ve sen birdiniz*