σ | 12

10 χρόνια

τι

το ξέχασα

σκέψου το

εντάξει

...

ει

τι

τι πρέπει να σκεφτώ

αν μ' αγαπάς

σ' αγαπώ

κι εγώ

εντάξει

ναι

θέλω να σου πω

δεν μπορώ τώρα

που πας

έλα στα πράσινα φώτα

εντάξει

κοίτα τα χέρια μου

τι ήθελα να πω

μπαίνουν στα μάτια

είναι σημαντικό

κάνε μου αγκαλιά

ναι

μήπως είναι τ' αστέρια

ναι αυτό

τι

αυτό ήθελα να σου πω

Τα καλοκαιρινά τραύματα

κρατούν όσο το σημάδι από το μαγιό

και δεν έχω καν κρίση πανικού

- ακόμα.

Τελειώνουν όσες γωνίες μας χωρούσαν,

δεν υπάρχει καν χώμα.

Όπου ανθίσαμε στάζει παράπονο,

κάνει λιμνούλες

από ανοιγμένα κεφάλια

όσων δεν πρόλαβαν.

Είμαι λίγη και πάντα πιο δίπλα,

δεν ανασαίνω,

περιμένω και μετρώ.

Τι κάνουμε ακόμα εδώ;

Δεν έχει αέρα,

το γατί, επίσης, με νιώθει

Όσο εντείνεται, λοιπόν, η επίθεση στον μισθό και την ποιότητα ζωής μας, τόσο εντείνεται για μας η ανάγκη για όξυνση των απαντήσεών μας, η ανάγκη να έρθουμε πιο κοντά με τη διπλανή μας. Να μιλήσουμε για τις ζωές μας, για τους τρόπους να αντισταθούμε στην αυξανόμενη επισφάλεια των εργασιακών μας σχέσεων, για τους πιθανούς ελέγχους και πρόστιμα που πρέπει να υπερβούμε αν θέλουμε να συναντηθούμε, για την πρόσβαση στις δομές υγείας [που δεν έχουμε όλες] και την ποιότητά τους. Για τους συλλογικούς αγώνες για τη μείωση ενοικίων που φανταζόμαστε και πάντα είχαμε ανάγκη, πόσο μάλλον τώρα.

Πριν μας παρασύρει η σιωπή και η μοναξιά, συνεχίζουμε να μιλάμε.