Wyszłam z budynku, wszyscy już się rozchodzili. Duży pusty plac, w kierunku bramy, gdzie stał jak zawsze ochroniarz, i on…
Jego uśmiech widziałam z daleka. Pewny, szyderczy, mierzył mnie, minęliśmy się, powiedział „cześć”, a ja w ostatniej chwili odburknęłam w odpowiedzi, w jego plecy. I poszłam dalej.
Za chwilę słyszałam jak za mną biegł. Stanął przedemna i powiedział „nic od Ciebie nie chce, naprawdę, tylko rozmowy, proszę porozmawiajmy bo nie daje mi to spokoju, i nie odejdę jak tego nie powiem”.
W środku mną telepało, a jednak ze spokojem powiedziałam „Ok, ale teraz nie mogę muszę coś zrobić, minimum za godzinę” na co odpowiedział: „poczekam”.
Nie miałam nic do zrobienia, ale powiedziałam to w przekąsie, bo to on nie miał nigdy czasu.
W hali garażowej wsiadłam do samochodu i zastanawiałam się, co usłyszę, i co chcę usłyszeć ? Wytłumaczenie ? Przeprosiny?
Po długim czasie wyjechałam z hali, i minęłam go, szybko pożegnał się z ochroniarzem, wsiadł do swojego samochodu i pojechał za mną. Jechałam cała się trzęsąc, minęły ponad 4 lata, lata w których przechodziłam przez żal, nienawiść, obojętność.
Aż zrozumiałam. Że owszem mam żal, ale nie mogę wymazać z pamięci też tego co dobre, i za to byłam Wdzięczna. Zatrzymaliśmy się pod dębami, jak kiedyś. Wysiadł z samochodu, oparł się o niego i czekał. Trzymałam chwilę za klamkę, bo nie byłam pewna czy chce to wszystko usłyszeć, czy chcę żeby mi się przyglądał, żeby zauważył co się zmieniło, czy się zmieniło.
Otworzyłam drzwi, wysiadłam i oparłam się o maskę samochodu, uniosłam głowę do góry. Odrazu wiedziałam.
snowghoul
tangentwithtanner
origamiaround
theartofmadeline
jacobvanloon
gummygunk
romaincrisis
baratheonpilled
pixelskylines
