Something New

Bu yıl düşünülecek mi "harbiden bugün iyi ki doğmuşum" diye?

Ruhumu doyuramıyorum. Kendimi mutlu edicek bir şey bulup ona yönelemiyorum. Kafamı bir şeye tamamen veremiyorum. Aradığım şeyi bile bilmiyorum. Anladığım bir şey var ama, huzur gerçekten çok önemli. İçimdeki şey huzurdan çok ötede. Bir saat boyunca durmadan nasıl ağlar bir insan. Ne istiyorsun bu kadar? Neyi istedin, neyi istiyorsun? Yorulmak neymiş şimdi görüyorum her şeyi. Gerçekten üzülmek neymiş. Kendini değersiz hissetmek. Hiç kimsenin bir şey umrunda değil. Ablanda olsa kendini düşünüyor insan. Kimse doğruyu söylemiyor. Herkes kendince haklı. Dışarıdaki insanlar gerçekten kirli. Herkes dışarıda.. Hayat nasıl devam edicek böyle??

Hayatıma en büyük darbeyi almış gibi hissediyorum. Daha 20 yaşındayım. Tıp okuyorum. Daha neler yaşayacağım kim bilir. Ama sanki herkes gitmiş gibi hissediyorum. Hep üzülüyor, yalnız kalıyormuşum gibi. Yalnız değilim ama herkes benim gibi, şiirleri okuyan herkes gibiyim. Çok değil ama biraz gamsız olmak gerekiyor galiba. Çünkü düşün düşün olmuyor. Hiçbir çıkış yolu yok. Çünkü tek taraflıyım. Dönüp dönüp aynı yerde düşünceler. Birini suçlamayı düşünüyorum mesela. Sonra iş kendimde patlıyor. Ben yaptım bunu kendime. Şu an kendi kendimi üzüyorum. Karşı taraf hayatından memnun. Hep öyle olucak. Hayatımdan çıktın mesajının birini dün aldım. Bakıyoruz hayat devam ediyor. Yapılacak hiçbir şey yok. Çünkü hep tek taraf. Kendimi bildiğimden beri böyleyim. Yine böyle. Yatağıma girip sessiz sessiz ne kadar ağlayacağım. Bu tarz şeyler okuduğumda fazla dramatik geliyordu. Ama şu an ağlamamak için dişlerimi sıktığım zamanlar oluyor. Çünkü hiçbir şey anlamıyorum. Ne yaptım bilmiyorum. Kısaca kabullenemiyorum. Unutmak gerçekten çok zor, bunu okuyacak olan üç beş kişiye sesleniyorum. Yeni bir şeylere başlamadan önce, hayatımıza yeni birini almadan önce annemin deyişiyle yüz değil bin kere düşünmek gerekiyor. Çünkü bazıları fazlasıyla gamsız, umursamaz hayatta. Sözünü tutmak önemsiz. Söz verdin diye değil gerçi. Yapamayacağın şeyleri söylemek herkesin harcı olmuş gibi. Geride kalan toplasın kendini kimin umrunda. Hadi kaçtım.

Her ayrılık zor Bin yıldır söyler dururum Öğrenmiyor kalp Görüldüğü üzere durumum İnsan biraz olsun akıllanmaz mı? Büyümez mi er geç? Yanardağ gibi için için Sönmez mi bu sinsi ateş? Vay, yine mi keder? Ama artık yeter! Yine kapıda kara geceler... Vay, çileli başım Ortasında kışın İyice beter... Bu zor günler de Elbet geçer bir gün Herkes farkında Herkes nasıl üzgün

Bir buçuk ayı geçti, gözler hala yaşlı. Hadi iyi geceler

Eski günlük sayfalarını şöyle bir karıştırdım da isteğim hep "yaşananlara değsin,sonu güzel olsun"muş