ç

“bir varmış bir yokmuş derler hani

aşkın küçük sandalı

hayat ırmağının akıntısına kafa

tutabilir mi!

dayanamayıp parçalandı işte sonunda…”

Yakın arkadaşı sergey aleksandroviç yesen kendi kanıyla yazdığı mektup ta şöyle cevap veriyor;

“hoşçakal, dostum, el sıkışmadan, konuşmadan,

hüzünlenme ve eğme kaşlarını, mutsuz,

şu yaşamda yeni bir şey değil ki ölüm,

Bilmezler nasıl aradık birbirimizi, Bilmezler nasıl sevdik, İki yitik hasret, İki parça can. Çatladı yüreği çakmaktaşının, Ağıyor gök kuşaklarının serinliğinde Çağlardır boğulmuş bir su… Ağıyor yeşil. … .. . Sus, kimseler duymasın, Duymasın, ölürüm ha. Aymışam yarı gece, Seni bulmuşam sonra. Seni, kaburgamın altın parçası. Seni, dişlerinde elma kokusu. Bir daha hangi ana doğurur bizi?