Evet, bugün yaşadığım bir farkındalık, sadece bir bulgur pilavından sonra geldi. Bugün kendime bulgur pilavı yapmak istedim fakat o kadar saçma bir şekilde başına geçtim ki bu işin… Yani bu kadar basit bir yemeği bile yanlış yaptım. Son katmam gereken malzemeyi ilk attım, ilk katmam gerekeni ise en son attım. Anlayacağınız, berbat oldu.

Yine de pişirdim, sonuna kadar geldim; yani yapmam gereken işi tamamladım. Ama bilin bakalım ne oldu? Tabağıma servis edip yemeye başladığımda iğrenç bir tadı vardı. Sonra şöyle bir durdum ve bunu yemek istemediğimi fark ettim.

Keza her ne kadar bulgurum, soğanım, yağım, salçam, baharatlarım ziyan olsa da çöpe atmak zorunda kaldım. Çünkü gerçekten iğrenç bir tadı vardı. Sonra tekrar başına geçtim ve bu sefer doğru düzgün bir şekilde yeniden pişirdim.

Ve evet, çok özür dilerim ama hayat gerçekten böyle. Sen bütün emeğini, bütün duygularını koyarak bazen bir iş yaparsın ama yine de berbat olur. Bütün emeklerine rağmen onu çöpe atmak zorunda kalırsın. Daha sonra tekrar başına geçersin, bu sefer daha düzgün bir şekilde yapmaya başlarsın ve bu kez mükemmel olur.