Sevda Kayar Görer

Kelimelerin merhametine sığdırdım bunaltıcı ve karanlık geceyi. İçimdeki bu derin boşluğu sığdıramadım dünyaya ve insanların arasına. Kırılmış ve küflenmiş bir tahtaya çizilen düşler silindi, gece merhameti öldürdü kapkaranlık bir sokakta. Geri alamıyorum hiçbir şeyi zamanın keskin uçlu çarklarının arasından; gücüm, takatim yok, hevesim köreldi. Serzeniş değil, acizlik değil, haykırış değil, kimseden hiçbir şey dilemiyorum ve beklemiyorum, ne tanrılardan ne de insanlardan. Sadece kelimelerin ince, kırılgan merhametine başımı yaslıyorum, düşüp boşlukta süzülmeyi göze alarak. Varsın kimse görmesin beni, duymasın sesimi, varsın ihanet etsinler, yarı yolda bıraksınlar, varsın uğramasın artık içime bahar ve renklilik, varsın artık öleyim, yeterince yaşamadan. Yeteri kadar tattım acıları, içime çektim küllerini yakılmış hayallerimin, ruhumun her tarafını delik deşik etti kırılmış umutlarım. Geldim, gördüm ve yenildim.

Durdum, durgunluğum gri bir gökyüzünde soluklaştı. Önce karanlık vardı kaostan çok önce, her şeyden önce. Sonra ses karanlıktan yaratıldı ve kaos oluştu, Sonra tanrılar. Siyah bir at ufku deldi, yeryüzü sancılar içinde yarıldı ve acı oluştu. Bizden önce vardı hepsi ve her şey, bizden sonra da var olacaklar. Hep belirir zihnimde o makus söz; hiçlikten geldik, boşlukta debelenip duruyoruz küle dönene kadar.

Gece sessiz ve sinsi bir kaos doğuruyor ve bırakıyor kucağıma, tek göz bir oda da dağılmışlığın içinde. Parçalanıp dağıldı ruhum, gerçekliğimi yitirdim. En çok inandığımdı en büyük ihaneti yaşatan. Sonra bitmesi gerekirdi hayat trajedimin, varoluşumun. Çünkü haykırışlarım bitti, içimde yanılacak yer, ruhumda yakılacak yer kalmadı. Çürümemin bitmesi gerekirdi. Bişeylere maruz kalacak ve katlanılacak bir yerim kalmadı. Bu kısır döngünün geçtiğim her yerinden bir acı tattım ve bir parçamı bırakıp, kahredici bir anı zihnime kazındı. Hakeza kafamın içi bana düşman bu anılarla dolu. Bilmek ve her şeyin farkında olarak bu koca kaosun bilinmezliğinde, boşlukların keskin uçlarının her tarafına batması durmadan, bitmek tükenmek bilmeyen bir lanet bu. Geriye küllerim kalıyor o da aldığım her nefes gökyüzüne savrulup gözden kayboluyor.