kalem harbi yazıyo' mu? benimki yazıyodur. bu sırtımı taşıyo' mu?

neyi nasıl anlatacağım bilemiyorum firuze, her şey bundan ibaret işte. kanatlanıp gitmek dururken, dört duvar içinde hapsolursun. yaşamak için bir neden ararken, ölmek için bulursun.

tutunacak dalı kalmamıştı, aslında hiç yoktu. bende ormanı yaktım. bir kez olsun, beni görsün diye. söylesene, bu beni kötü biri yapar mı.

bak senden sonra düzenim çöktü; zihnim, sabrım, kendime olan tahammülüm paramparça oldu. bunun izâhı yapılmaz.

diken olsan da olur leylâ, gönlümün gülüne en çok sen yakışırsın.

hayallerin, gökyüzünü bırak evrene sığmaz ama sen kara toprakta yıldızlarını yitirmişsin.

kabası alınmış bi' ev gibiyim, uzaktan bakınca temiz.

gözlerinde boğuldum; su değil, ateş yaktı ciğerimi.

yıkılan benim surlarım, sen boşuna enkaz altındasın.

eski bir imparatorluk gibiyim. düşmüş surlar, düşman elindeyim.

yaprak dalına küsmemeli.

dokuz gece söndürdüm ay ışığında, dokuz dağ yıktım omuzlarımda, dokuz nehir kuruttum avuçlarımda. dokuz şehir geçtim, her sokakta adını aradım. olmadı. gitmedi kalbimden sesinin yankısı. dokuz kez parçalandı ruhumun camı, her defasında yine sana kesildim. gel, bu sefer de sen kır beni. ben hazırım, yeniden yok olmaya.

kendinizi kaybedecek kadar nesine bağlandınız dedim birden. hiç düşünmedim dedi, varlığı yetiyordu.