Όταν λέει ότι του λείπω αλλά ο Γιώργος Σεφέρης είχε πει:

“To have someone understand your mind is a different kind of intimacy.”

Πολυ περιεργη μερα για να γραψει κανεις το οτιδηποτε. Τι λες; Σκορπιες σκεψεις απο εδω και απο εκει. Πρώτη Μαρτίου. Καλο μηνα λεμε. Ομως εμενα μου ηρθαν μηνυματα "Που εισαι;" "Εισαι καλα;", "Πες μου οτι δεν ησουν στο τραινο για θεσσαλονικη". Αγχος. Τι έγινε; Μια ειδηση που κυκλοφορει παντού. Χαμένες ελπίδες. Πόνος. Άνθρωποι να κλαίνε. Οργή. Φοβος των μηχανοδηγων ενας γεροπλατανος λεει ο Παπακωνσταντινου αλλα στη περιπτωση μας ηταν ενα άλλο τραίνο. Ενα "γιατι" μου τριβελιζει το μυαλό. Ψυχες που πηγαιναν στο αλλο τους μισο, φοιτητες, φαντάροι, μανες& παιδιά. Δεν θα πω αριθμους. Δεν τα μετραω σε αριθμους εγω. Ζωές, άλλες μικρές και άλλες μεγάλες. Ενα κειμενο που δεν εχει ουσια αφου αυτοι που θα το στηριζαν έφυγαν...

“Θυμάμαι τότε που εγώ και εσύ δεν ήμασταν εμείς. Θυμάμαι ακόμα πως έτρεμα, πριν έρθω να σε βρω&hellip… θυμάμαι πως ένιωθα φόβο, και σκέφτομαι πόσο παράξενοι είμαστε εμείς οι άνθρωποι… Ήξερα από την αρχή πως είσαι ο άνθρωπός μου και όμως φοβόμουν. Πόσο τρομερό είναι, και μυστικά το γνωρίζουμε, να αρχίσουμε πια να μοιραζόμαστε τα πάντα με κάποιον που πραγματικά μετράει… Τα δικά σου, δικά μου και τα δικά μου ,δικά σου… Οι σκέψεις μου, είναι μελωδία για τα αυτιά σου και ο,τι σε πληγώνει είναι πρόβλημά μου… Πως, κάποιες φορές, το κρεβάτι μου είναι το στήθος σου και άλλες ο λαιμός μου μαξιλάρι σου. Ήξερα πάντα πως στο πρόσωπό σου θα έβρισκα μια οικογένεια… φίλος και σύντροφος, μα άλλες φορές, είσαι και ο πιο μεγάλος μου εχθρός. Και θυμάμαι πως φοβόμουν, πάντα φοβόμουν, μα το συναίσθημα αυτό δεν μπορεί να το σωπάσει ο φόβος… Και έτσι, όταν σου είπα πως σε θέλω, στο είπα με αδύναμα γόνατα, αλλά χωρίς τρέμουλο στην φωνή. Αυτό που έχουμε εμείς κάνει θόρυβο στην σιωπή, έχει τα χρώματα που βλέπουν και οι τυφλοί και μια υπόσταση, που δεν φθείρεται από τον χρόνο… Έτσι είμαστε ακόμη μαζί… Έτσι ξέρω πως το “για πάντα” που λέμε εμείς οι δύο, δεν είναι όπως τα άλλα για πάντα.”