Güneşin Kızı

Kavgamız bitmesin isterdim.Seni ne kadar çok sevdiğimi bir hastane odasında

hatırlamama gerek kalsın istemezdim. Sana yine küseyim.

En çok senden şikayetlenip başım derde girdiğinde ilk seni arayayım isterdim. Sen yine saçlarımı tara, ben seni para karşılığında traş edeyim. Taptaze bir nefesle yeniden başla isterdim, dolu dolu yaşadığın o hayata.

Sana hep hayran kaldım, bazen hayret ettim bazen öğrendim ve en çokta sana benzemek istedim. Gücüne, duruşuna en çokta korkusuzluğuna. Çılgınlıklar yapıp sana anlattığım zamanlar da ''kızım sen manyak mısın'' derdin ya bana

bende ''hayır, Deli Osman'ın kızıyım'' dediğimde kahkahalar atardın. Sen gittiğinden beri ne çılgınım, ne korkusuz, ne de güçlü.

Sen benim yeldeğirmenimdin baba.

Bugüne kadar her duyguyla başa çıkmışımda

seni özlemenin acısıyla nasıl başa çıkacağımı hala öğrenemedim. Yokluğun zor... Kimsesiz ve çaresiz hissettiryor. Bunu duysaydın çok kızardın biliyorum.

Sen gidince ne oldu bilmiyorum ama sen gelmeyince yolumu kaybettim. Nereye gitmeye çalışıyorsam oradan uzaklaştım.

İşin içinden çıkamadığımda hep babamı özledim diye ağlıyorum.

Yüzme bilmeden derin sulara sen yanımdasın diye atlarken,

Tabelası olmayan o ıssız piknik yollarımızda nerede olduğumuzu bilmeden bile giderken, Kar yağdığında kışlık olmayan lastiklerimizle hadi hazırlanın kar topu oynamaya dediğinde, dağlara

bayırlara çıkarken bile kendimi hep güvende hissederdim. Şimdi o huzurlu güvenin eksikliğini yaşıyorum.

Her adın geçtiğinde yine gözlerim doluyor ama yavaştan toparlıyorum buraları. Senin kızın olmanın haklı gururunu yaşıyorum... Kahkaların hep kulaklarımda, unuturum diye aklım çıkıyor.

Vazgeçmek için fiyakalı bir neden.

Ama vazgeçmek bir anda olmaz.

Meydana gelene kadar geçen sürede biriken yaralar vardır, dinmek bilmeyen sızılar, fırtınalar, yangınlar...

İnsan kanayacak yanı kalmayınca vazgeçer.

Vazgeçmek eksilmektir aynı zamanda, yola sensiz devam edeceğim demektir.

Dubleyken teke düşmektir.

Bir yanıyla da yenilmektir, seni değiştirecek kudrete sahip değilim itirafıdır.

İşte tam da böyle düşündüğüm zamanların birinde çıkmıştım ömrümün en uzun, en bitmek bilmeyen, en hüzün dolu yolculuğuna...

Yaşanacak ne varsa yaşanmış, daha fazla yaşanması can kaybına sebebiyet verdiğinden bitmişti...

Öylesine derin bir nefes aldım, sonra da içimdeki senle beraber bıraktım.

Artık düşünme kızım, hiç üstünde durma, dönüp ardına bile bakma dediğim bir noktada...

Güneşin akşamüstü haline bakarken gülüşün geldi aklıma...

Bu bir imtihandı, ben sende sınıfta kaldım.

Bu bir yalandı, ben tüm doğrulardan nefret ettim.

Bu hüzün dolu bir çaresizlikti, yaşadım.

Bu yu,üne baktığım herkeste seni görmekti, gördüm. Evlerde, sokaklarda, tenlerde, bildiğim ve bilmediğim yerlerde seni aramaktı, aradım.

Bu bir bedeldi, ödedim.

Mevsimler geldi, mevsimler geçti.

"Bazı pişmanlıklar tekrar yaşanacak kadar güzeldir." dedi biri.

İçimdeki son bir umut kırıntısı çıktım sana geldim.

Buz gibiydi bakışların, üşüdüm...

Yine de yakmaya yetti ateşi, içimin küllerini.

Şimdiyse defalarca izlenen bir film gibi artık bu aşk, yaşanan şeyler tekrar halini almış, her duygu benzeri bir öncekinin.

Aslında kangren olmuş, siyaha batmış bu kalbi hayatımızdan tamamen söküp atmanın vakti çoktan gelmiş.

İnat etmişim, hata yapmışım!

Nerden baksan delilik, haklıydın.

Seni sevmiyorum, sen de beni sevmiyorsun.

Birbirimizden daha az nefret etmeye çalışan iki insandık sadece...