Zena

sen, aradığında açacağını, açtığında hesap sormayacağını, çağırdığında koşulsuz geleceğini, geldiğinde hep yaptığı gibi yine gözünün yaşını sileceğini, yüreğindeki yangını tek hamlede dindireceğini bile bile, ve bunu da çok istediğin halde, onu hiç aramadın.

onu o kadar iyi tanıyorsun ki. onun yerine konuştun kendinle sürekli. bugünkü gibi. şimdi olsaydı, şöyle derdi. şu parkta otururdunuz. başın omzunda dururdu. taşıyamadığın bütün yükleri bölüșürdünüz. hatalarını küçültürdü bi anda. ufacık gelirdi gözüne. insan olmakla barışırdın. yanılmakla barışırdın. yanından ayrılırken kahkahana çoktan kavuşmuş olurdun, ciddiyetini o bankta bırakarak. bütün dünyayla alay etmeyi yeniden tekrar tekrar öğretirdi sana. biraz küfrederdi. senin yerine.

bunları bile bile. aramadın. aramıyorsun. numarasını bile hatırlamıyorsun ama istesen otuz saniyede bulurdun. buna gerek de kalmazdı aslında. birine sorsan onu. o seni arardı. bu yüzden kimseye soramadın. merakın hep içinde kaldı.

istiklalde kaç kez onsuz yürüdün. şişhaneden geçerken kaç kez kapısına penceresine değdi gözün. kapıdayım desen merdivenleri ikişer üçer inerdi ama demedin.

sen, verdiğin kararın arkasında durabildin.

 Dağınık bir gardolap, dağınık bir yatak, dağınık çekmeceler. Dağınık bir kadınım, defterlerim karışık, cümlelerim kimi zamanlar kendi içinde alakasız, kararlarım değişken. Birbirine dolanmış düşünceler birliğinin toplamıyım. Yine de zaman zaman düzenli olmayı deniyorum. Bu o zamanlardan biri. Bu bir yola giriş kısmı, bahsetmek istediğim konu aslında sizin bahsetmek istedikleriniz hakkında. 

  Soru bölümünü kapattım, anonim yanıtları ulu orta olduğu için, blog gönderileri geri planda kalıyor. Sise boğuluyor her şey. Bunun yanı sıra, connected sayfası açtığım da oluyor ama bundan da vazgeçmek istiyorum. Tumblr’ın kendi içindeki iletişim ağını da pek beğendiğim söylenemez. Whatsapp görünümlü bir mesaj hali istemiyorum. Evet, en hızlı iletişim şekli belki de ama sıkıntılar yaşayabiliyoruz. Bir şeyler havada kalıyor. Oysa amaçladığım şey yazmak. Olduğu kadar yazmak.  Bu doğrultu içerisinde, uzun düşünce söylemleriniz için bir e-posta hesabı yarattım. 

  Bana bir ruh hali bırakın. 

  Sanal dünyanın içinde, bir mektup yazıp bırakabilirsiniz.

  Kitap listenizin bir kısmını paylaşabilirsiniz. Ortak bir şeyler buluruz belki.

Sorgulamalarınızı bırakın.

  Elimden geldiğince kısa sürede, yanıtlamaya özen göstereceğim. Aceleyle yazılmış mesajlar yerine, sakinlikle uzun cevaplar verebilmek istiyorum. E-posta hesabı açma sebebim budur. 

Kurbağa sevgilim, Diego’m.. Bana dünyanın en büyük acısını yaşattın sen. Gün be gün öldüm seni sevmeye başladığım ilk andan itibaren.

Ama sevgilim, bir daha gelseydim dünyaya yine seni severdim… Canlı canlı çürüyeceğimi bilerek.

Sinirlendiği zaman aynı defteri çıkarıp bir şeyler çizerdi diyecekler.

Mutlu olduğu zaman şiir kitaplarını alır ve okumaya başlardı diyecekler.

Dışarıda yürürken insanların yüzlerini küçük kamerasına sığdırmayı severdi çünkü insanları bu yüzyıla rağmen sevilmeye layık görürdü diyecekler...