aylardır sulayamadığım küçük kaktüsüm kurumuş, sararmış, solmuş. bugün toprağına su döktüm. küçük küçük baloncuklar çıktı. gözüm doldu. 💦

bu dünyada nasibi varsa doğan büyüyor. büyüyen nasibi kadar yaşıyor sonra büyük göç başlıyor. bir seyirci gözüyle tefekkür etmek de herkese nasip olmuyor.

güzel şeyler için yorulmayı özledim.

yalnızlığı neredeyse hiç tatmamış olan birinin, karşısındaki kişinin durumunu hiç hesaba katmadan, düşünmeden, evinde oturduğu yerden, mutluluğundan ödün vermeden, yalnızlığın zor olduğunu söylemesine şahit oldum.

bir pazar gününde fırından yayılan kek kokuları eşliğinde ev temizliği yapıyorum. tek tatil günüm. hem dinlenmeli hem bol işli. araya güzellikler serpiştirilmeli. çok şükür.

kalbimin üzerine çok gitmişim. bana gözyaşıyla tepki veriyor.

şunu fark ettim: hayatı heyecansız yaşamak yoruyor.

insan beyninin uyum yeteneğine hayranım. elhamdulillah.

bazen unutmak istediğim şey için kendimi zorluyorum sonra da bir anda neyi unutacaktım diye düşünüyorum.....

gözyaşlarım kalbimdeki çiçekleri suladı, bahçem şenlendi.

neşeleniyorum, insanlık hâli. hüzünleniyorum, dünya hâli.