sen hala burada mısın yaaa?

8

Ufak bir algı operasyonu yapmak istiyorum bi'sarki sozunden yola cıkarak. “-Sen sandığım şey, belki benim yüreğimdi”

-iyi ki dönmüsüm, yolun başından"

Hani herkesin, hepimizin bitiremedigi ilk aşklar varya, yeri dolmayan, geri dönmeyen, kimsenin yerine koyulamadığı artık yok, ilk askların unutulmaz olmasının tek sebebi kalbinizin cocuklar kadar saf olmasıdır, sevdiginiz kisinin hic bir farklı özelliğinin olmadıgını zaman gectikce anlayabileceginiz gibi kendinizin kirlendigini de göreceksiniz, o yere göre koyamadığınız ask küllenirken, icinizi tekrar temizleyip guzel insanları sevmeye odaklanın, ilk aşk acısı en buyuk acıdır cünkü o kadar saf duygularla o kadar büyük güzelliklere inanırsınız ki, saf, cocuk kalbinizin elinden ilk oyuncağı alınmıs ve yerine koskoca bir bosluk koyulmus olur.

“Sevdiğimi unut özleyemedim

Sen haylaz rüzgarlar önünde şimdi

Sevdanin yükünü attım omzumdan

Sen sandığım şey belki benim yüreğimdi

Cocuklugumda, hayati kesfetmeye basladigimda, birseylerin ters gittiginin farkindaydim oyle keyifli bir keşfetme heyecaniyla yanip tutusmadim hic… Bu mutlu pastel renkli insanlara hep imrendim ama ne onlarla anlasabildim ne de onlardan olabildim. geceye, gokyuzune hayrandim ama bunu hic mutlulukla özdestiremedim . Belki bazı huzursuzluklardan dolayı belki yılgınlıktan. Hep egom vardi, soguktum, burnum yere dusse egilip almazdim sonra kendi kendime sordum nereye kadar? Biraz ılımlı olmaya calıstım yalnızlık gitmeliydi sanki insanlarla diyaloglar kurmaya calistim tabi pek iyi yapamamis olabilirim bunu cunku pek pratigim yoktu… bazen cok nadir guzel insanlar gordum, onlarin da zaten beni pek sikleyecegi falan yoktu onlar iyi ve basariliydi herkes cok iyi olduklarini biliyordu zaten ve ben onlarin mukemmellikleri altinda ezilecek kadar tutsakta olamazdim. Herneyse iyi kötü insanlar biriktirdim, herkesten biraz biraz. sessizdim zaten aralarinda susardim buyuk bir grubumuz falan oldu hic susmazlardi maskeli gulusler falan vardi sonradan anladim. Hepsini kaybetmekten deli gibi korkuyordum, ya bi'gun beni istemezlerse diye. Sonra gel zaman git zaman haksizliga ugradim ve yapim geregi hakkimi aramaya calistim iclerinden birine karsi ustelik benden yasca buyuklerdi falan filan fasa fiso yasla olmaz bu isler zaten, bu insanlar o'gun hakliyla haksizi statü, para ve ise yarayabilirlik acisindan degerlendirdiler ofkeliydim ama bu cok klas, kulturlu insanlarin boyle davranmasi , kendimi fazla asagladigimi fark etmemi sagladi. Sonucta onlar satin alinabilirdi, herhangi birsey gibi yarin zengin olurum giysi, sakiz alir gibi onlarida satin alirim. Kendim cektim yelkenimin iplerini henuz degeri bicilmemis yalnizlik rotasina tekrardan. Sabrettim umursamaz hareketlerimle tahrik ettim hatalar yaptirdim egomada kavustum tekrar, deli gibi kaybetmekten korktugum bu mukemmel insanlar ayagima geliyordu tadini cikariyordum suratlarina bile bakmadan, bi'hic olan ben onlara hic gibi davraniyordum. Insanlar ve kendim arasinda ki algoritmayi cozdum ben. herkes kendisidir yalnizsaniz, kendinizi bi hic olarak goruyorsaniz cok sosyal olmayabilirsiniz insanlar sizin her susunuzu merak edecektir ama sunu asla bilmezler biz onlarin hicbir mutlu, mutsuz anini merak etmiyoruz çünkü gerek yokmuş ki.