Eskiden ne Facebook bilirdik ne Twitter. Ne Kim Kardashian’ı tanırdık ne de Johnny Depp’i. Bi Angelina Jolie vardı bir de Brad Pitt. Pepee ve Caillou ile büyümedik biz. Pokemonlarla, METİN 2 lerle büyüdük biz Havalı çocuk, Facebook’ta 1000 tane arkadaşı olan, durumlarını 2000 kişi beğenen değildi. En çok kimin tasosu varsa, oydu en havalı. Kaldırımlarda toz içinde kalırdık, dizlerimiz kanardı. Kabuk tutunca da yarayı kaldırmayı severdik. Sehpaları ters çevirip içine oturur sonrada kendimizi iterdik. Güzel kadınlar değildi hayalimizdeki insanlar. Eskiden sadece gerçek olmadığını bildiğimiz halde Öcülerden korkardık. Şimdi, insanlar gölgelerinden bile korkuyorlar. Nerde o kaldırımlarda taso oynayan çocuklar? Nerde bisikletin arka tekerleğine pet şişe sıkıştırıp motor sesi çıkaran çocuklar? Evine ekmek götürebileni “erkek" biliyorduk. Şimdi, sigara içip, kızlara laf atmanın “erkeklik" olduğu sanılıyor… Çok değil, 6-7 yıl önceydi bunlar. Ne oldu da değiştik. Keşke hàla yaramaz birer çocuk olsaydıkda sadece dizlerimiz kanasaydı.

Öldüğünü düşünsene. Tumblr’ın da öylece kalıyor.

Baktım imkansız hemen isterim.