YILDIZ

Ben sana bakınca bütün dünyayı unuturdum, şimdi dünyaya bakarken seni unutuyorum. Bunu bize sen yaptın.

Sevilmemesi gereken biriymişim gibi hissetmeye başladım.

Yol uzun,hava soğuk. Bir bilinmezliğe yol alıyorum. Ayakkabılarım çamurlu, saçlarım karışmış. Sadece ilerliyorum. Geriye bakamıyorum,çünkü korkuyorum. Birinin beni karanlığa çekmesinden korkuyorum. Aslında ilerlemekten de korkuyorum. Ya yolun sonu umduğum gibi değilse ve karanlığa çıkıyorsa. O zaman naparım hiç bilmiyorum. Bu kadar aydınlığı umut ederken,karanlığa çıkarsa naparım bilmiyorum. Şimdi hava da karardı, etraf sisli. Tek bir ışık,tek bir umut yok. Bomboş,ıssız... Sonu ne bilmiyorum. Başlangıcı neredeydi onu da bilmiyorum. O boşlukta,bir ağaç keşfediyorum. O kadar uzunki sanki istese gökyüzünü delebilecek. İçimdeki son umut kırıntılarıyla ağaca tırmanmaya çalışıyorum. Gövdesi çok büyük,her seferinde düşüyorum. Ağacın etrafında dolanıp tutunacak bir şey arıyorum. Gözüme bir dal çarpıyor. Hemen elimi uzatıp sıkıca tutuyorum. Ağaca tırmanmaya başlıyorum. Tırmanıyorum , tırmanıyorum. Sis bulutlarının üstüne çıkıyorum. Gökyüzüne bakıyorum. Yine karanlık ama üstünde beyazlıklar, aydınlıklar var. Bir aydınlık,bir yıldız bana göz kırpıyor. Ona Dünya'dan el sallıyorum. Onun Dünya'ya geleceği günü bekliyorum.