#tlumbr

İçim o kadar huzursuz ki

“Denizler cinayet işlemezler…”

2 gözümüz 2 kulağımız 1 dilimiz var .Fakat ne görebiliyoruz ne duyabiliyoruz ne de konuşabiliyoruz. Söylemek istediklerimizi söyleyemiyoruz, duymak istediklerimizi duyamıyoruz, görmek istediklerimizi göremiyoruz. Belki gerçekten görüyoruz, duyuyoruz, konuşuyoruz ama hiçbir zaman hissedemiyoruz .Çünkü korkuyoruz gördüklerimizden, duyduklarımızdan ,söylediklerimizden çok korkuyoruz .Bu nedenle hiçbir zaman hissettiklerimizi değil insanların hissetmesini istediğimiz şeyleri söylüyoruz. Böyle olunca kimse kimsenin gerçekten hislerini bilemiyor sonra birbirimize kızıyoruz" Beni niye anlamıyorsun? Beni niye görmüyorsun? Beni niye duymuyorsun?" diye kızıyoruz .Biz kendimizi ne kadar duyurabiliyoruz, gösterebiliyoruz ,hissettirebiliyoruz bazenleri kendimize bile bazı şeyleri söylemekten korkuyoruz. En cesurumuz ,patavatsızımız... Hepimiz bir şeyleri söylemekten ,görmekten ,duymaktan korkuyoruz herkes istediğini gösteriyor, söylüyor ,duymak istediğini duyuyor .İnsan işine geldiği gibi yaşamayı tercih ediyor en kötüsü de insan bunun yüzünden yaşamaktan korkuyor .Geleceğinden korkuyor. Bir sonraki adamından korkuyor .O yüzden hayatı yaşayamıyoruz. Çünkü gördüklerimiz duyduklarımız dediklerimiz değil aklımızda kalanlar oluyor hayatımız...