semih

Nasıl başlasam bilemiyorum. Şu son 5/6 aydır o kadar kötü ve bitkin hissediyorum ki söylemek istediğim her şeyi içime atıyorum. En kötüsü de derdimi anlatamiyorum, kimsem yok. Anlatmakta istemiyorum. Çünkü ben hep derdimi sadece sana anlatırdım. Sen hep anlayan ve en iyi anlayandın. Sana o kadar alışmıştım. Bazen atlayıp arabaya yanına gelmek istiyorum. Ama bir tarafımda istemiyor. Neden mi; çünkü senin yanına yabancı, gizli, habersiz gelemem ben. Hep senin haberin oldurdu. Hep heyecanlanırdık, mutlu olur, o günün gelmesini beklerdik. Ama ne yalan söyleyim artık bende heyecan kalmadı. Ertesi güne uyanma heyecani, isteği kalmadı. Bak sen gideli 6 ay oldu. Seni en son Aralık ayında gördüm. Güzel bir gun geçirdik. Ama ben sana o gün son kez satılacağımı bilseydim emin ol ki sana hayatımda hiç sarilmadigim kadar sarilırdım. O kadar özledim ki, o kadar burnumda tutuyorsun ki bunu gerçekten kimseye anlatamıyorum. Artık bunun sonu yok, en büyük son buydu... Bu sondan sonra ki başlangıç benim için hiç ama hiç iyi gitmiyor. Senden uzak, senden yabancı, senden habersiz... Ama alışmak zorundayım. Sen ne kadar alışmışsındır bilmiyorum ama ben hâla alışamadım ... Ama biliyorum ki benim için de o güzel günler gelecek. Kendimden umutluyum. Umudumu kaybetmemek için ne kadar çabaladığımı sadece Allah biliyor. Her şey gönlünce olsun sevgilim. Bu veda bize hiç yakışmadı. Artık bugünden itibaren bambaşka bir insan olmak için daha fazla çalışacağım, gayret edeceğim, olduğumdan daha iyi ve yardımsever olacağım. Hoşçakal sağlıcakla kal...