Selyar

birbirimizin kalbi ötekinde acı şu farkla yaşıyoruz aynı kaderi: sen, yaralarını gösteriyorsun kimliğini sorduklarında; ben, kimliğimi gösteriyorum utancım sorulduğunda..

“seni yok sayacaklar, sen daha çok var olacaksın.”

napayım şimdi ben bu koca kenti taşları, kuşları, evine çıkan yokuşu, yüzüme işlediğin o gülüşü. gittiğinden beri içim kurumuş bir ağaç gövdesi evet, dışardan az biraz insanım içerden mezarımın ta kendisi

bilmiyorum nerdeyim, ne haldeyim, ben kimim ayrılırken kimliğim, adresim sende kalmış. tebessümü yüzüme çok görüyor matemim güldüğümü gösteren tek resim sende kalmış.

Kendi sınırların seni çarmıha geriyor. Körü körüne yaptığın seçimler değiştirilemiyor; bu saatten sonra geri alınamıyor. Fırsatın vardı; kullanmadın. Ilk günahın çamuruna batmış, kendi sınırlarında debelenip duruyorsun. Çıkıp bir yürüyüş yapmaya bile karar veremiyorsun: Bu bir kaçış mı yoksa bütün gün odana kapanip kalmak yerine ferahlatıcı bir deva mı emin olamıyorsun. Hayattan aldığın bütün zevkleri yitirdin. Önünde çıkmaz sokaklar bir bir dizilmiş. Hem kasten hem çaresizce yaratıcı hayata tutunduğun ipleri kesiyorsun.