personal shits

PUTCHA ANG HIRAP MAGPAKATATAG SA PANAHON NA HINANG HINA KA :(

Its funny how the world plays with you. Yung panahon na kailangan na kailangan mo ng taong makakausap, nasa tabi mo.. yun pa yung panahon na sobrang busy sila. Nakakapanghina sobra.

Oo, marami akong kaibigan noon. At ngayon di ko alam kung anong nangyari pero siguro nga in the process of growing up nawawala sila. Nalalaman mo kung sinong talaga yung mga totoo sa'yo at hindi. Pero ang lungkot lungkot pala ng ganitong feeling. Yung feeling na magkakaibigan naman kayo noon, sama-sama sa paglalaro ng volleyball, inuman, kwentuhan, etc., pero ikaw lang yung nawala. Ikaw lang yung na-left out all this time. Tang-ina, bakit? Dahil ba hindi ako ganoon ka-worthy na kaibigan? Dahil masama ba ugali ko at di vibes sa mga ugali niyo? Bakit? Putang ina, bakit?

It’s true that when you start working, you’ll gonna miss everything about school.

Bakit hanggang ngayon nasasaktan pa din ako? Bakit hanggang ngayon nalulungkot pa din ako? Bakit hanggang ngayon galit pa din ako? Bakit hanggang ngayon hirap pa din ako magtiwala? Bakit hanggang ngayon hirap akong kalimutan lahat? Bakit?

its really weird how i end up crying everynight before i go to sleep

smiling outside, crying and hurting inside

Kailan ba nasunod ung gusto mo sa mga ganoong bagay o sitwasyon? Kahit kailan di naman diba? Lagi niyang sinusunod kung ano man yung gusto niya so bakit ka magpaparaya? Bakit mo iniisip yung mararamdaman niya? Kung sa una pa lang, di naman niya iniisip yung mararamdaman mo? Just play fair. Patas lang.

"okay lang, okay lang talaga sino ba naman ako diba?"

nasaktan? nagtatampo? kahit na alin sa dalawa, nalulungkot pa din ako :(