sevdiğini sinesine sarmayan ne yaşamış ne yaşıyor ne de yaşar demiş neşet ertaş. bazı şeylerin eksildiğini hissederiz bazı köşe başlarında. yaşadığımızı zannederiz bir ikindi üstü oturduğumuz taş duvarlarında. gölgesindeyizdir misafirliğin fakat uzun sürmeyecek. bu dünya kadar uzun sürmeyecek. nihayetinde herkes gelip geçecek ve sonra insan yine kendiyle kalacak. ellerimiz hüzünlerimizi toplayıp yüzümüze sürecek. serin bir yastığa baş koyunca şafağa ancak gecenin yolunu izleyerek ulaşabileceğiz.
evvel refìk ba'del tarîk demiş eskiler. nereye gittiğinden çok kiminle gittiğin.










