Neresinde yanıldık biz bu yaşamın?

“Uzun bir bekleyişten başka bir şey olmayan hayatımın son bekleyişinin içindeyim bu sefer. Geleceği bekliyorum. O da beni bekliyor. Birazdan karşılaşacağız, hissediyorum. Bu kavgadan sağ çıkabilecek miyim bilmiyorum fakat bir önemi yok artık. Bundan sonra beklemek olmayacak, son bu. Cezamı önden çekmiş gibi hissediyorum. Ölsem bile rahat edeceğim, öldükten sonra beklemek de bitecek. Cennet cehennem meselesi filan ilgilendirmiyor beni, her ne olacaksa olsun artık hiçbir şeyi beklemem gerekmeyecek. Yanacaksam da yanacağım yani, gerçekten önemli değil benim için artık.”

Hayat, herkes için zordur. Buna eminim. Benim için; her gün, her dakika ve her saniye öyle. "

Bir yerden sonra öyle her şeyiyle ağır geliyor. Bir kere olsun tutsa, dese ki, "geçti, iyisin, merak etme" geçmese de inanırım, bilmiyor. Keşke bilse. "

Dün yan yana geçmişiz yoldan, selamlaşmışız da. O arabada olduğunu bilmiyordum Zeyno, bilsem mutlaka dururdum.

Yol uzun, güzergah zorlu; ne demeliyim? Zarif kardeşim benim, Seni aldım yanıma, ikizimi almış yürüyor gibiyim. Sana yıldız sana güneş mi demeliyim, Günümde hayret gecemde hayret istedim Yer yer senin gibiyim ben yer yer kendim. İnsan olan yerlerim çok ağrıyor, Olsun, yine de sen kapanma, şu sıra benim, Yerine bırak ben incineyim.

yazının devamı linkte http://divitart.com/ataturkun-hatay-destani/

http://divitart.com/muzaffer-tayyip-uslu/