sebepsizmutsuzluk

Atilla İlhan’ın şu cümlesi gibi: “Yalnızım belki, belki ne yapacağımı bilmiyorum. Fakat kötü değilim sadece yaşamak zorlaşıyor ve birçokları gibi bir dümenini bulamıyorum.”

Yine haksız yere kazanan Galatasaray ve yine haksız yere kaybeden Beşiktaş... Ben artık bişey diyemiyorum.

Ürkek ürkek adımlıyorum zamanı. Yılların ötesindeki evrene doğru koşuyorum. Sana koşuyorum yorgun,çaresiz. Yüreğimde dünden kalmış yalımlar... Ağlamak istiyorum, utanıyorum... İçmek istiyorum,içsem ne olacak? Ben hâlâ yalnızım kalabalıklar içinde. Hala çekirgeler zıplar,kaderimin yörüngesinde. Hâlâ kelebekler uçuşur kanatları renk renk. Hâlâ sular akar ak köpüklü... Ama susuzum sular içinde... Ama bilsen... Bilsen susuzluğumun nedenlerini... Bilmeye zamanın var mı? Dinlemeye zamanın var mı yüreğindeki sesleri? Katı yalnızlıklar içindemisin sen de? Senin de göz bebeklerin ıslak mı? Çok şeyler sormak istiyorum susuzcasına. Dinlemek istiyorum sabaha dek... Ama sen yoksun işte... neyleyim...

Ben herkesin derdini dinleyip yardımcı olurken kimse bana karşılığını vermedi. Ben kendi kendimin arkadaşı, dostu, yoldaşı oldum. Derdimi hep içimde yaşadım. Herkes benim omzuma kafasını koyarken ben hep tek kaldım. Onlar benimle ağlarken ben hep yalnız ağladım. Her yer kalabalıktı ama beni duyan bir kişi bile olmadı. Ne kadar sesimi çıkarsam, bağırsam da hiçbir zaman duyan olmadı. Ben kimim ki zaten? Sadece herkese yardım edip günün sonunda hep yalnız kalan o kız..

Düşüncelerimin tutsağıyım..

İnsan anlaşılmadığı yerde durmayıp kaçmalı hem de bir an önce...

Belki de bazen sadece susmak gerek...

Önce yalnız bıraktılar, sonra yalnızlığa alışır dediler... Ama dedikleri hiç bir zaman olmadı.