Se-feri

Bir dost "Geçer." dedi. Haklıydı. Gençlik geçti, heves geçti, uykular geçti..

sessizleşen acı, insanın kemiklerine yerleşir.

Aynı gece. Aynı yüz. Aynı sorular. Her gün biraz daha eksilen bir inanç. Sonra biri Nasılsın? diye soruyor. Bu sorunun cevabı yok. İnsan bir kelimeyle nasıl anlatabilir içindeki yılları?

Sevilmediğini değil, fark edilmediğini hissetmek..

Herkes birbirine "İyiyim," diyor. Dünyanın en büyük yalanı, en kibar ses tonuyla söyleniyor. Ben de söyledim. Defalarca.

En çok da şu düşünce yoruyor beni: İnsanlar kötü olduğu için değil, birbirlerine yeterince dikkat etmedikleri için incitiyorlar belki de. Kimse büyük kötülükler yapmıyor. Ama küçük ihmaller birikiyor. Unutulan sözler, yarım bırakılan cümleler, geç kalınmış hâl hatırlar...

Rızık bazen verilen, bazen esirgenendir.

İnsanın en büyük yeteneği bazen hiçbir şeyi çözemediği hâlde gidip ekmek alabilmesidir.

İnsan bazen kaybettiği şeyi değil, onu anlatma biçimini saklıyor. Kendime uzun zamandır aynı soruyu soruyorum Bir insan başka bir insana mı alışır, yoksa onun yanında kurduğu kendine mi? Cevabını bilmiyorum. Bildiklerim tehlikeli ölçüde az. Çayı fazla bekletince acılaştığını biliyorum. Bazı saatlerin insanı çocukluğuna düşürdüğünü biliyorum. Bir de, gecenin ilerleyen vakitlerinde insanın kendine söylediği yalanların daha ikna edici olduğunu. Gündüzleri mantıklı biriyim. Gece olunca içimde biri çıkıp masaya oturuyor. Bütün hesaplarımı bozuyor.

Topraktan yaratıldığını bilen bir varlık, nasıl oluyor da bu kadar yüksekte durmaya çalışıyor? Oysa toprağın bir kibri yok. Üzerine basanı da taşıyor, içine gireni de.

Ne kadar çok plan yapmışım kendim için. Sanki yarına dair bütün hüküm elimdeymiş gibi...

Kalbini, gerçekleşmeyen ihtimallerle yorma. Allah, kuluna bazen istediğini değil, taşıyabileceğini verir.

Ey Rabbim,Bana kolay olanı değil, doğru olanı seçebilecek bir yürek ver. Kalabalıkların alkışına kapıldığımda, vicdanımın sesini duymayı nasip et. Gücün cazibesine kapıldığımda, mazlumun sessiz bakışını unuttur­ma bana. Bilgiyi kibir için değil, hakikati aramak için isteyeyim. Sevgiyi sahip olmak için değil, paylaşmak için taşıyayım.Korkularımın beni küçülttüğü yerde cesaret,Öfkemin beni kararttığı yerde merhamet,Ümitsizliğin beni tükettiği yerde umut ver.Beni sözlerimin değil, davranışlarımın şahidi kıl.İnsanlara karşı adil, kendime karşı dürüst,Sana karşı samimi olmayı öğret.Yol uzadığında sabır,Yük ağırlaştığında direnç,Gece koyulaştığında ışık ver.Ve sonunda,Bana dünyada iz bırakmaktan önce,İnsanların kalbinde iyilik bırakabilmeyi nasip et.