...

Annem sürekli bağırıp çağırmamdan,asık suratımdan şikâyetçi konuşmuyorum bağırıyorum bağırdığım halde duymuyor beni duysa ah bi duysa bi sorsa neyin var bi okşasa saçımı anlatacağım o kadar şey varki ama o duymuyor.

Acaba yaşasaydın şu an ki beni sever miydin baba iyi anlaşabilir miydik ?

Çokk uykum var ama uyuyamıyorum.

Ben hiç bir zaman tam anlamıyla mutlu olamıyorum baba en mutlu olduğum anda keşke babamda burda olsaydı die üzülüyorum babamda görseydi die üzülüyorum insan en mutlu olduğu anda bile babasının yokluğuyla sınanır mı sınanıyormuş iştee keşke sen burda olsaydın yine sana sarılarak uyusaydım senin huzurlu kollarında uykuya dalsaydım baba mevsim fark etmiyor yokluğun çokk üşütüyor baba.

Bazen hayat aldıklarını geri vermiyor tıpkı senin gibi. İnsanın babası ölür mü derdim hep babalar ölmezdi ölemezdi çünkü çocuklarının ona ihtiyacı vardır. Bi çocuk babası varsa çocuktur babası giderse bir günde 40 yıl yaşlanır . Daha oyunlar oynayıp deliler gibi eğleneceğim yaşlarımda koskoca bi insan oldum. Seni kaybettiğim gün tek sen değil anılarımızı çocukluğumu sevinçlerimi umutlarımı hayallerimide kaybettim ben . O kadar büyük bi acı bıraktın ki giderken başka hiçbir şey canımı acıtamadı hiç bir şey üzemedi beni . Bir tek sensizlik üzüyor beni.

Yilbasi gunleri diger gunlere oranla daha sessiz sakin biri oluyorum cunkuu her gecen yill babamin kokusunu sesini biraz daha unutuyorum. Ve bu bana çok aci veriyor.

Insan kalabalıkta bile yapayalnız hisseder mi ?

Ruhunu kaybetmiş bir insanda yaşamın anlamını aramak ne saçma. Belki de yerin üstündeki cesetler altındakilerden daha fazladır.

“Zor olan ne biliyor musun? Çığlık çığlığasın ama sesini duyan yok...”

Ruhum kendini toplayamadı. Toplayamadıkça dağıldı.