A

Yanıldım. Giden benim zannederken bile aslında kalan benmişim.

Ben yenildim arkadaşlar ve bu yenilgi, bu zamana kadar sardığım yaralara varınca kanattı.

Bu sabaha Sauron gibi uyandım.

İçimde engel olamadığım, tarif edemediğim bir his, bir dürtü var..

Güne türk kahvesi içerek başlamak bir nevi kalkan kuşanmak gibi.

İnsanlar için ayakkabılarını sildikleri bez kadar değerim yok. Beni en çok mahveden nedir biliyor musunuz? Para falan değil, bütün bu günlük sıkıntılar, fısıldaşmalar, gülüşmeler ve şakalar.

Dosdoğru, dürüst bir karakterden ve sağduyudan başka erdemim yok.

Her şeyi bildiğini sanan insanların aslında hiçbir şey bilmediği, görmediği, düşünmediği gerçeği…

Çoğu insan sadece görünüşte meczup. Tanrı ise öylelerini seviyor nedense..

İnsanlık değil, çoğalan kötülük.

Günümüzde kendisinden daha sıkı hiçbir şeye sarılamıyor insan..

Para insana yetenek bile kazandırdığı için aşağılık, nefret edilecek bir şey

Acımı açamayınca, o acı beni içime kapatıyor.

Bitmek bilmeyen bir kabusun içinde gibiyiz.

Hayatımızın sallandığı yetmezmiş gibi bir de depremden o sarsıntıları yiyoruz.

Hayattan gün be gün soğuyorum.

Korkmaktan, korktuğum bir gün.