Yankı

Yıllar sonra başını yastığa her koyuşunda yüreğimde yarattığın boşluğun acı silsilesiyle gecelerin zehir olsun.

şimdi avuçlarımın arasında duruyor, küçüklüğüm. dudaklarımdan sayısız kez dökülen 'özür dilerim ' fısıltılarından uğulduyor kulaklarım. gözlerim dolu, birkaç yaş kurumuş yanağım ve boynumun arasında bir yerlerde. ben biraz içime dönmek istiyorum. o çocuğa ulaşmak ve onu göğsümde saklamak. gerekirse de tüm kötülüklerden korumak. titreyen ellerimde duran fotoğrafa dokunuyorum, yaralı parmak uçlarım ile. sızlıyor biraz, sol yanım. hıçkırıklarım sessizliğe gömülüyor. açık bir mezar bulup bırakıyorum kendimi. bir acı beni benden alırken sığınıyorum bir fotoğraf karesine. bak, ne kadar güzel gülmüşüm ben. hep çok güzel gülmüşüm. gözlerimdeki ışıltıyı görüyor musun, çok güzelmiş. çok güzelmişim ben. şimdi, çok çirkinim ben. sigaramı yakarken ve söndürürken, ağlarken ve gülerken. hep ve hep işte, çok çirkinim. gözlerimden yaşlar süzülürken bakmaya utanıyorum aynaya. gözlerime bakmaya korkuyorum, o umutsuzluğu görmek ölümle eş değer geliyor. ben yaşarken çok korkuyorum. yanlış bir adım atarım korkusuyla şaşkın şaşkın yürüyorum sokaklarca. içimde bir kız çocuğunun cesedini taşıyorum. çok ağır bu yük. bazen kaldıramıyorum. omuzlarım yere değecek gibi oluyor, adımlarım beni yeri serecek gibi. ben o kadar güzel gülemiyorum artık. acı her yanımı kaplamış, kanıma işlemiş. ben kendimden kaçamıyorum. ama bir görsen keşke, çok güzelmişim ben.

bir umuda tutunmuş sürükleniyorum öylece. bir sokağın köşesinde bırakıyorum canımı. ansızın doluyor gözlerim. annem sorulara tutuyor beni. yok bir şey, diyerek geçiyorum üzerinden. çok şey oldu annem, desem üzülür o. ben bundan susuyorum. bazı gecelerde nefesimi kontrol ettiğini bilmediğimi sanıyor. sanmaya devam etsin diyerek susuyorum. ben ipi ucundan biraz kaçırdım. ellerimdeki yaralar sızlıyor her tutunuşumda. ben bundan bıraktım tutunmayı. çok ağlıyorum içten içe ama tek damla gözyaşı dökersem namerdim diyerek engel oluyorum kendime. böyle böyle direniyorum bir şekilde. yaşıyor muyum, bilmiyorum. çok sigara içiyorum. çok sızlanıyorum. ve her uykuda haddinden çok nefessiz kalıyorum. ama bak, ben büyüdüm. nefesim kesilerek uyandığım her uykudan sonra kimseyi aramıyorum yanımda, elim telefona sarılmıyor. ilk önce boğazımı ardından kalbimi yokluyorum. hâlâ attığından emin olmak için. biraz umutsuzum şu sıralar. aynaya bakmaya, kendime dair en ufak şeye bile tahammülüm yok. bir balkon köşesinde ve dört duvar arasında geçiriyorum tüm günümü, hava kararınca dışarı atıyorum kendimi. sokaklarda yürüyorum. gördüğüm her kediye selam veriyorum. bazen yere çöküp ağlayacak gibi oluyorum. ardından geçiyor. ben bilmiyorum. inan ne yapıyorum bilmiyorum. sadece geçiyor zaman ve ben günden güne öldüğümü hissediyorum.

binlerce ihtimal sayacağım sana. birkaç şarkı mırıldanacağım yalnızken. banyo zeminine oturacağım. saatler dolana dek ağlayacağım. belki biraz yağmur yağacak, belki şimşek sesleri beni yine korkutacak. yastığıma sarılacağım. annemi aramayı kafamdan defalarca kez geçirip asla arayamayacağım. birileri sürekli konuşacak, sürekli bir şeyler anlatılacak, pek azını duyacağım. senin adın geçecek bir konuşmanın içinde. bir duvar arayacak gözlerim. nefes almayı unuttuğum geceler olacak, pencereyi açacağım. her seferinde aşağı bakıp aynı soruyu aklıma getireceğim. sonra yine yastığıma sarılacağım, gün doğana kadar ağlayacağım. kabul edilmesi gereken bazı şeylerin olduğunu artık unutmayacağım. yağmur yağar, şehir ıslanır ve bazı kadınlar hiç sevilmezmiş.

Seni yakandan kavrayıp, benimle burun buruna getirip: "Ne yaptığının farkında mısın?" demiyorsam, dilimin altındaki tüm zehri kusmuyor ve ne var ne yoksa senin ağzına tıkmıyorsam tamamen sana karşı olan şahsî mecalsizliğimden. Ben seni sadece sevmeyi seçmiştim.

Sen geliyorsun, içimin dağınıklığı toplanıyor. Baş köşede beş yüz yıldır var gibisin. Ellerim seni biliyor. Yüzüm sana tapınak. Sen varsın, evim ömrüm sen kokuyor. Bütün kötüler şehri terk ediyor ve hiçbir kötülük barınmıyor yurdumda. Sen geliyorsun mahallemde çocuklar koşturuyor. En güzel şarkıları dinliyorum seninle konuşurken. Beş yüz yıldır seviyormuş seni kalbim. İçimdeki eşyalar yer değiştiriyor. Sen geliyorsun her şeyi unutuyor aklım. Aklım güzelliğini almıyor. Senin adın ağzımdan çıkarken, dünyanın en güzel kirpikleri yan yana diziliyor. Sanki denize bakar gibi gülümseyişin takılıyor ellerime. Sen geliyorsun, ben kalamıyorum kendimde.

küçük bir çocuğun sokağında, pencere kenarından anlatıyorum seni anneme. sokağın başından görünüyor hayalin salına salına. bir bakışı var çiçek açtırıyor bastığı kaldırımlara. o gülünce güneş alıyor sevdam, gözlerimin içi gülüyor aşktan. anneme anlatıyorum çocukça bir hevesle, sitem ediyorum beni sevmiyor diye. başımı okşuyor 'geçer annem, büyüyünce geçer.' diyor. geçen o pencerede buluştuk annemle, senin yüreğime işlediğin penceremde yasladım başımı dizlerine. 'geçmiyor anne büyüyünce.' diyemedim dizlerinde. baktım uzun uzun sokağın başına belki geçersin diye. uzun uzun hayaller kurdum. gelirsin, seversin diye, uyumuş kalmışım öylece annem uyandırdı kısık bir sesle 'geçer annem geçer' dedi. 'kalk sevdana yat, uyanınca geçer.' dedi.

dengesizim şu sıralar. fazlaca unutkan belki biraz meyus ama çokça yorgun. yaktığım kaçıncı sigara bilmiyorum. bilmem hangi semtin hangi binasının sikmişim kaçıncı katında terk edilmiş bir dairenin balkonundan yazıyorum bu kez. dalgınım efsun. içimi bir boşluk duygusu kaplamış almış başını gidiyor ama giderken beni de benden götürüyor sanki. ben köhne bir sokak ortasında, terk edilmiş kapısı olmayan tüm evlerde, yarım kalmış tüm şişelerde ve hatta hafızadan silinmek istenen tüm anılardayım sanki. ben yitip gitmeyen bir migren ağrısındayım. hiçbir şey çare etmiyor bana. yitip gidiyorum efsun. yitirip gidiyorum. gidiyorum. ve bu son.

"Değiştin. Çakmak tutmayı bilmeyen bu ellerin, sigara yakıyor artık. Geleceğini düşlerdin. Bugünü bile zor yaşıyorsun. İlk sayfasından son sayfasına kadar, tek solukta okuduğun kitapların vardı. Şimdi yarısında soluksuz kalıyorsun. Tekrar tekrar dinlediğin şarkıları, şimdi duymaktan korkuyorsun. Çocukluğundan kalan bir battaniyeye sarılırdın geceleri. Şimdi sarılma düşüncesi bile ürpertiyor. Uyumak için tek bir sesi duyman yeterdi. Şimdi gün ağarırken göz kapakların acıyor."

Bak, biraz konuşacağım bugün. Zira bazen ses etmeli insan. Avuçlarında umutlardan çok yaralar varsa susmamayı öğrenmeli. Dizlerinin bağı çözülse de ayakları olduğu için sevinmeli. Şayet insan. Ve ben. Ve sen. Yokuşa yuvarlanarak çıkalım. Ayağımın altı bize uysun. Biz ona değil. Kuralları yıkmayalım, üzerine özgürlükler yazalım. Kalem beni tutmasın. Ben kalemi tutayım. Ama susmayayım. Susmamı istedikleri yangınlar başlatayım.

İyi ki doğdum. İyi ki varım.

saçlarım ıslak uyurum hep. kimse kurutmamı istemedi şu zamana kadar. cam açık uyurum üstümü örten olursa diye. ne cam kapatılır ne üstüm örtülür. sorun değil ama soğuğu seviyorum.