Sametcan Venedik

alışamayınca ayrılan biri değilim.

Aslında buraya yazmayı bırakmam, kendimi tekrar tekrar depresif düşüncelere kilitliyor olabileceğimi bir gün fark etmem ve yeni düşüncelere beni mutlu edecek şeylere odaklanmamın bana daha iyi gelebileceğini düşünmemdi. Lakin gel gör ki yine buradayım. İşin en acı kısmı da, döndüğüm bu yerden gerçek hayatta hiç uzaklaşamamışım, biraz uzağa mesafe kat edememişim. Belki buradaki birçok düşünceyi sindirebildim ve etkisinden çıktım bu süreçte, lakin aradığım mutluluğa yaklaşabildiğimi hiç sanmıyorum, sadece üzülmeyi bırakmışım gibi.

ve tekrar merhaba kısacası, buraya yine sık yazmayacağım, uzaklaşmamda bir neden vardı ve bu hala geçerli, lakin bugün hayatımı nasıl bitirmişim ne durumdayım onu söylemek istiyorum.

Aslında günlerdir zihnimde olan bir şey vardı, alttan alttan fark ettiğim, bu düşünce kendi hayatımın yan karakteri olduğumdu, bir çok kez ana karakter olmak için çabaladım, ama demek ki yanlış çabalamışım, aynı bir yan karakter gibiyim, ortan oraya sürüklenen, kendi isteği hiç belli olmayan, ihtiyaç olduğunda orada olan ve ihtiyaç olmadığında kimsenin tekrar sahneye girene kadar hatırlamadığı o karakter, ve bana güzel anılar ile gelen arkadaşlarım, ana karakter de yan karaktere her zaman o güzel anılar ile geliyor, çünkü hayatı varoluşu sadece o anlara bağlı, dimi sizde bir düşünün? Hepinizi ana karakter olarak görmekten hep mutlu oldum ama bunu inkar edemem, çünkü başarılarınız ve mutluluklarınız bana yaşamaya değer birer umut gibiydi her zaman, ayrıca yan karaktersem de en iyileriyim, bana bu kadar bari kendi değerimi bilmemi öğrettiğiniz için teşekkürler.

her yıl 50 kere ölme arzusu duyuyorum. buda ölmenin 50 tonu olsun. iyi gibi yapmaktan yoruldum, ama herkes tol yapıyorum diyor anlamıyorum, arkadaşlarımdan duyduğum yanlışlarımı ne yazık ki ancak rol yaparak yokmuş gibi göstere bilirim, çünkü yok gibi hissetmiyorum, ama ben kendimi bildim bileli, orta okulda bile kendi kendine konuşan, kendi kendine arkadaş olan, kafası kırık ve normal hissetmediğini bilen bir insandım, yapabildiğim en iyi şey kendimi kıyaslamak, ama normal hissetmeyince sadece düşünsel süreçle sürekli bir kıyaslamayla normal davranmak çok zor ve sürdürüle bilir değil.

Ben o normal gözükmek için sürekli içten içe çaba harcayan kişiyim, sizde başarısız olduğumu öyle veya böyle hissettiğiniz için bu yan karakterden zamanla uzaklaşıyorsunuz ama ben var olmak için size muhtacım. Çünkü an karakter olmayı başaramadım, oysa kendimi bildim bileli bir hayat kurup tüm sevdiklerimin zor zamanlarında orada dinlenip hayatlarına devam ettikleri bir çatı olmak benim en büyük hayalimdi, çünkü ben sevgiye inanıyordum, beni ne kadar sevseniz de, hayatsız birine o sevki hiç bir zaman yetmezdi sizde haklısınız.

Başarmadım...

normal olmayı bir hayat kurmayı bir kadını sevmeyi, ona deper vermeyi, bir çocuk bakabilecek seviyeye gelmeyi, sabahları mavi gökyüzünü içime doluyor gibi kucaklamayı, güneşin gökyüzü ile beraber içimiğde aydınlattığını hissetmeyi, hayatta işimde başarılar yaratıp sevdiklerime bunları göstere bilmeyi.

ben kötü günümü bile artık en yakınımdakine söyleyemiyorum, söylerken de hiç sıkıntı yok gibi yine gülümsüyorum.

Geçen gün doktora gittim, orada onca kötü hislerime değinirken sakin ve samimi bir gülümseme göstermek çok zordu, ban antidepresan reçete etti.

Bugünlerde artık üzgün hissetmiyorum, artık ağlıyorum, sanırım dayanamıyorum, ama güzel yanından bakarsak artık normal şekilde üzüntümü yaşıyorum, bu güzel bir şey, tabi bunu yalnızken yapıyorum, ha birde metroda da ağladım geçenlerde bir kere, buda güzel çünkü en azından hayatında kaçınız metroda ağlama şansına sahip oluyor ki dimi :)

yan karakter lafını benimsemeyi düşünmüyorum, bu sağlıksız, ama yan karakter gibi hissediyorum.

işte bunlar şuan bulunduğum yer, işten de ayrıldım, askere gidebilecek miyim yakında bilmiyorum, antidepresanı bırakacağım bence, başka hiç planım yok, hayatım yok, bir kıza buyur gel diyebileceğim hiçbir şey yok, ve hoşlandığım insan benden uzaklaşıyor, bu noktadan ayrıca üzülüyorum, başarısızım. yeniden hayat kurmayı deneyeceğim, ölmek sadece kaynak israfı olacak gibi geliyor, ama yaşamak hiç bir şeyi değiştirmeyip bir hayat kuramayacaksam, aldığım bir nefes bile kaynak israfı olacak, o tüm zamandan ve bu mekandan ebedi silinme vaktim gelmiş olacak, sevdiğim kişilerin yüzünde bir tebessüm oluştura bilme düşüncesi şimdiye kadar beni hayatta tutan tek şeydi.

Biraz yıpranmış

Biraz hasarlı hissediyorum

doğdum 1997

şimdi yaşım 27

diye başlarım da buda yarım kalır.

21.19 23/01/2024

12/01/2024 23.48

27/12/2023 11.45

Durduk yere halime dönüp bir baktım ve dedim ki “ bu kadar sevgisizlik, bu kadar parasızlık, bu kadar başarısızlık beni gelecekte nasıl bir insan yapacak acaba” merak ettim, hayatımda hiç bu kadar yarın için hevessiz kalmamıştım, o kadar hevesim kalmadı ki, yarın için değil ama belki gelecek için bişeyler merak etme ile sanırım bir beklenti en azından bir beklentiye sahip olmak istedim, yoksa sanırım bunu düşünmesen diğer yandan uyku hapları, silahtan çıkan basıncın kurşundan daha etkili oluşu, bir arabanın nasıl savuracağı… ve bunun gibi şeyler aklımı gereksiz meşgul edecekti…

Ah.. ah.. diyor şair…

Bir diğeri ise “ şairler, adamlardan ve siyasetçilerden daha gerçektirler, çünkü onlar kimsenin söylemeye cesaret edemediği şeyleri söylerler” diyor.

‘Ben hiç yaşamadım’

Benki sevmekten hiç usanamayacağım, özür dilerim, bu hakikat varlığımın kaidesi, ‘gözümden tek bir damla yaş aktı’.

02.09 08/12/2023

09.50 07/12/2023

Biliyorum Sana Giden Yollar Kapalı

Biliyorum sana giden yollar kapalı

Üstelik sen de hiçbir zaman sevmedin beni

Ne kadar yakından ve arada uçurum;

İnsanlar, evler, aramızda duvarlar gibi

Uyandım uyandım, hep seni düşündüm

Yalnız seni, yalnız senin gözlerini

Sen Bayan Nihayet, sen ölümüm kalımım

Ben artık adam olmam bu derde düşeli

Şimdilerde bir köpek gibi koşuyorum ordan oraya

Yoksa gururlu bir kişiyim aslında, inan ki

Anımsamıyorum yarı dolu bir bardaktan su içtiğimi

Ve içim götürmez kenarından kesilmiş ekmeği

Kaç kez sana uzaktan baktım 5.45 vapurunda;

Hangi şarkıyı duysam, bizimçin söylenmiş sanki

Tek yanlı aşk kişiyi nasıl aptallaştırıyor

Nasıl unutmuşum senin bir başkasını sevdiğini

Çocukça ve seni üzen girişimlerim oldu;

Bağışla bir daha tekrarlanmaz hiçbiri

Rastlaşmamak için elimden geleni yaparım

Bu böyle pek de kolay değil gerçi...

Alışırım seni yalnız düşlerde okşamaya;

Bunun verdiği mutluluk da az değil ki

Çıkar giderim bu kentten daha olmazsa,

Sensizliğin bir adı olur, bir anlamı olur belki

İnan belli etmem, seni hiç rahatsız etmem,

Son isteğimi de söyleyebilirim şimdi:

Bir geceyarısı yazıyorum bu mektubu

Yalvarırım onu okuma çarşamba günleri.