En son tumblr da bir şeyler yazdığımdan bu yana 5 ay 25 gün geçmiş. Ve ben şuan bundan sonraki girişlerimde bu yazıyı okuduğumda utanmayacağım bir şeyler yazdığımı düşünmek istiyorum. İçimde bir yalnızlık hissediyorum ve bunu kimseye anlatamıyor , kimse ile konuşamıyorum. Hissettiğim duyguları konuşabileceğim tek insan benim. Birileri ile buluştuğumda gülebildiğim kadar gülmeye ve güldürmeye çalışıyorum . Gereksiz bir sevgi arayışına girdim , sevilmek istiyorum . Ama gel gör ki yapayalnız hissediyorum . Hıçkıra hıçkıra ağlıyorum istemsizce ama yok geçmiyor.Bir çözüm bulamıyorum . Arkadaşlıklar boş ve kimse kimseyi gerçekten önemsemiyor . Kendimi enayi gibi hissediyorum çünkü ben arkadaşlarıma değer veren ve yardımcı olmaya çalışan bir insanım ama aynı şekilde karşılık almıyorum. 19 yaşındayım , eğlenmek , gülmek istiyorum. Çocukken bu yaşlarımı nasıl hayal ettiğime bir bakıyorum bir de şuanki kendime ve ne kadar hayal kırıklığı olduğumu farkediyorum kendim için. Birine dert söylemeye gör hemen kendi problemlerini ortaya atıp sorun yarıştırmaya başlıyorlar. Oysa ben dinlenmek ve anlanmak istiyorum. Birine bir sorunumu anlatırken bir de bakıyorum ki karşıdakine teselli veriyorum . Yalnız olduğuma da inandıramıyorum .Bir de o var tabi. Benim de sevilmek istemem suç mu ? Ya kimse ile konuşamıyorum ya kimse ile . Arkadaş seçimim de berbatmış bunu da çok güzel öğrenmiş oldum . İnstagrama giriyorum herkes bir yerde , benim yapmak istediklerimi onlar yapıyorlar . Avm ye gidiyorum yine aynı hissediyorum . Bütün gün uyuyayım geçer diyorum geçmiyor. Ağlıyorum aynı şekilde geçmiyor.
Şükürler olsun iyiyim ama yalnız hissediyorum .
