🌍🌎🌏

500 favoritos!

Teşekkür ederim 🤲

Boa noite 🌙🤲

İyi geceler 🌙 🤲

Seni uzak hissediyorum, ama içimde hâlâ senin sıcaklığın var.

Gitme… çünkü yokluğun sessizliği büyütüyor.

Seni gerçekten özlüyorum.

أشعر بك بعيدة، لكن دفء حضورك ما زال في قلبي.

لا ترحلي… فغيابك يترك صمتًا أثقل من الكلام.

أفتقدك بصدق.

Sinto você distante, mas ainda presente no meu pensamento.

Não vá… sua ausência pesa mais do que o silêncio.

Hoje o cansaço tomou conta de tudo.

O tratamento foi duro, lento, cheio de momentos que pesam no corpo e na alma.

Cada passo pareceu maior do que deveria, cada pensamento pediu silêncio.

Mas mesmo assim tu atravessaste o dia,

mesmo sem forças, mesmo querendo apenas parar.

Há uma coragem quieta nisso, uma resistência que ninguém vê,

mas que vive dentro de ti.

Agora só existe este descanso merecido,

este respirar mais leve,

este instante em que o mundo pode esperar.

Bugün gün seni çok yordu.

Tedavi ağırdı, nefeslerin bile sessizleşti,

zaman omuzlarına oturup seni aşağı çekti.

Ama sen yine de devam ettin,

acıya rağmen, ağırlığa rağmen,

içindeki küçük ama inatçı güçle.

Şimdi sadece yorgunluk var,

kalbinin yavaşlayan ritmi,

ve dinlenmek isteyen ruhun.

Dinlen.

Bugün zaten bir savaş oldu.

اليوم كان ثقيلاً عليك.

العلاج كان صعباً، والوقت مرّ ببطء،

وكل خطوة أخذت من روحك أكثر مما أردتِ أن تعطي.

تعب جسدك،

وصمت قلبك قليلاً من الإرهاق،

لكنّك رغم كل ذلك أكملتِ يومك،

وقفتِ في وجه الألم حتى وأنتِ منهكة.

الآن لا يوجد إلا هذا التعب الصادق،

ونَفَسٌ يحاول أن يعود إلى هدوئه،

وقوة صغيرة بداخلك ما زالت تتمسّك بالحياة.

ارتاحي.

Gözlerin onun gözlerine değdiğinde,

zaman sessizce durur,

ve gül, iki kalp arasında

kırmızı bir sır gibi açar.

Aynı anda nefes alırlar,

aynı anda susarlar,

ve bakışlarının içinde

kaybolan bir hikâye başlar.

النَّظَرُ يَتَشَابَكُ مَعَ النَّبْضِ،

وَالْوَرْدَةُ تَرْتَجِفُ بَيْنَ الأَصَابِعِ،

كَأَنَّهَا تَحْمِلُ قِصَّةً

لَمْ يَجْرُؤِ اللِّسَانُ عَلَى نُطْقِهَا.

هُمَا يَجْلِسَانِ قَرِيبًا،

وَالصَّمْتُ يَتَّسِعُ مِثْلَ حُلْمٍ،

وَالْوَقْتُ يَمِيلُ نَحْوَهُمَا،

كَأَنَّهُ يَحْفَظُ هَذِهِ اللَّحْظَةَ لِلْأَبَدِ.

Entre o olhar e a rosa,

há um segredo que floresce,

um silêncio que se toca,

um amor que não envelhece.

Dois corações se encontram,

no instante que não se mede,

a rosa é o que resta,

Sabahın Derin Nefesi

Sabah, kalbimizin en sessiz yerine dokunan ince bir ışık gibi doğar.

Gece boyunca sakladığımız yaralar, bu ışığın altında yavaşça çözülür.

Rüzgâr, Allah’ın görünmeyen bir merhameti gibi yüzümüze değer;

içimizdeki kırıkları okşar, bizi yeniden hayata çağırır.

Ve biz, adımlarımız hâlâ yorgun olsa bile,

bu yeni günün sessizliğinde biraz daha güç buluruz.

Çünkü her sabah, ruhumuza fısıldanan küçük bir mucizedir:

“Bugün de yaşayacaksın… hem acını hem umudunu birlikte.”

نَفَسُ الصَّبَاحِ العَمِيق

يولدُ الصباحُ كخيطٍ من نورٍ يلامسُ أعمقَ مكانٍ في القلب،

وتذوبُ تحتَهُ جراحُ الليلِ التي أخفيناها بصمتٍ طويل.

يمرُّ النسيمُ كرحمةٍ خفيّةٍ من الله،

يمسحُ خوفَنا، ويُعيدُ ترتيبَ شتاتِ أرواحِنا.

ونحنُ، مهما أثقلتْنا الأيام،

نجدُ في هذا الصباحِ قوةً صغيرةً تكفينا لننهض.

فكلُّ فجرٍ يقولُ لنا همسًا:

“ستعيشين اليوم أيضًا… بألمِكِ، وبأملكِ معًا.”

Taşlandım, her biçimde yargılandım,

ve insanların sevgi diye ördüğü ağları bıraktım.

Dost dedikleri yüzler, sevgi dedikleri sözler

ben onların istediği gibi yaşamadığım için

yüzümde bir bedene dönüştü.

Keskin seslerin arasından yürüdüm,

ruhuma toprağı gösteren ellerin içinden geçtim,

ama derin bir sessizlikte

küçük bir ışık sönmeyi reddetti.

Bugün parçalarımı utanmadan topluyorum,

çünkü her yara direnmiş bir kelimedir,

her iz susmamış bir mısradır.

Ben, taş olan ve hedef olan,

şimdi yeniden başlayan bir toprak oldum —

ve acıdan sonra filizlenen hiçbir şeyi kimse silemez.

رُجِمْتُ، وَحُوكِمْتُ فِي كُلِّ طَرِيقٍ،

وَتَرَكْتُ خُيُوطَ النَّاسِ تَتَهَاوَى مِنْ يَدَيَّ.

قَالُوا صَدَاقَةً، قَالُوا حُبًّا،

وَكَانَ وَجْهِي المُشَوَّهُ ثَمَنًا لِأَنَّنِي لَمْ أَعِشْ كَمَا أَرَادُوا.

سِرْتُ بَيْنَ أَصْوَاتٍ تَجْرَحُ،

وَأَيْدٍ تَدْفَعُ رُوحِي نَحْوَ التُّرَابِ،

وَمَعَ ذَلِكَ، فِي صَمْتٍ عَمِيقٍ،

ظَلَّ نُورٌ صَغِيرٌ يُصِرُّ عَلَى أَنْ يَبْقَى.

أَجْمَعُ شَتَاتِي الْيَوْمَ بِلا خَجَلٍ،

فَكُلُّ جُرْحٍ كَلِمَةٌ صَمَدَتْ،

وَكُلُّ نَدْبَةٍ بَيْتُ شِعْرٍ لَمْ يَمُتْ.

أَنَا الَّتِي كُنْتُ حَجَرًا وَهَدَفًا،

أَصِيرُ الآنَ تُرَابًا يَبْتَدِئُ مِنْ جَدِيدٍ —

وَلَا أَحَدَ يَمْحُو مَا يَزْهُو بَعْدَ الأَلَمِ.

Fui julgada, apedrejada em todas as maneiras,

e deixei cair as teias que os outros chamavam de afeto.

Diziam ser amigos, diziam amar,

mas meu rosto desfigurado foi o preço por não querer viver como eles.

Caminhei entre vozes que cortavam,

entre mãos que empurravam minha alma para o chão,

e mesmo assim, dentro do silêncio,

uma luz pequena insistiu em não morrer.

Hoje recolho meus pedaços sem vergonha,

porque cada ferida é uma palavra que resistiu,

cada cicatriz é um verso que não se calou.

Eu, que fui pedra e alvo,

sou agora terra que renasce —

İyi geceler, iyi dinlenmeler. Allah her birinizden razı olsun 🌙.

ليلة سعيدة، احصل على راحة جيدة. بارك الله فيكم جميعا 🌙.

Gün batımı dostluğa benzer; ışığı yavaşça çekilir ama sıcaklığı içimizde kalır. Gerçek bir dostla sessizce oturup ufkun kızıllığını izlemek, kelimelere ihtiyaç duymayan bir bağdır. Zaman geçer, yollar ayrılır, hayat savurur; fakat o sıcaklık, kalbin en derin yerinde hep yaşamaya devam eder.

Bir saat tıklar duvarın kuytusunda,

Zaman akar, süzülür pencereden.

Bir adam oturur yeşilin gölgesinde,

Dalar gider gözleri, bilmem neden.

Yeşil kadife perdeler ardında gizli,

Sessizce demlenen bir eski masal.

Elin de bir fincan, yüreği esrarlı,

Dünya bir küre gibi, her şey hayal.

Ne geçmişi arar ne geleceği sorar,

O derin sessizlikte kendini arar.

يـَدقُّ سـاعـةٌ فـي زاوِيـةِ الـجِـدارِ،

يَـسـيـلُ الـوَقْـتُ، يَـنْـسَـلُّ مِـنَ الـنَّـافِـذَةِ.

يَـجْـلِـسُ رَجُـلٌ فـي ظِـلِّ الـخُـضْـرَةِ،

يَـسْـهـو بـبَـصَـرِهِ، لا أَدْري لِـمـاذا.

خَـلْـفَ سَـتـائِـرِ الـمَـخْـمَـلِ الـأَخْـضَـرِ مَـخْـفِـيَّـةً،

حِـكـايَـةٌ قَـديـمَـةٌ تَـتَـخَـمَّـرُ فـي صَـمْـتٍ.

فـي يَـدِهِ فِـنْـجـانٌ، وَقَـلْـبُـهُ غـامِـضٌ،

الـدُّنْـيـا كَـالـكُـرَةِ، وَكُـلُّ شَـيْءٍ خَـيـالٌ.

لا يـبْـحَـثُ عَـنِ الـمـاضـي وَلا يَـسْـأَلُ عَـنِ الـمُـسْـتَـقْـبَـلِ،