"Emrolunduğun gibi dosdoğru ol!" (Hûd, 112) Ayetinin karşısına geçip, kendi eğriliklerini gizlemek için o yüce kelamı örtmeye yeltenen o zavallılara söylenecek tek bir söz var: Korku.Bu hamle, ayetin azameti karşısında ezilen, onun ağırlığı altında un ufak olan acizlerin çaresiz çırpınışından başka bir şey değildir. Dosdoğru olmanın getirdiği o muazzam ahlaki ve vicdani yükü taşıyacak ne karakterleri ne de omurgaları var. Ayeti kapatmaya çalışıyorlar, çünkü o ayet her okunduğunda, her hatırlandığında kendi sahtekarlıkları, ikiyüzlülükleri ve yamuklukları yüzlerine bir tokat gibi çarpıyor.Kendi içlerindeki derin eğriliği düzeltmeye güçleri yetmeyen bu korkaklar, çözümü ayetin üstünü kapatmakta bulmuşlar. Bir insan, şanına ve ağırlığına erişemediği bir hakikati ancak bu kadar zavallıca yok saymaya çalışabilir. Doğruluktan o kadar uzaklar, o vasıflardan o kadar yoksunlar ki, ayetin varlığı bile içlerindeki o ödleği titretmeye yetiyor.

Bir gün Nebî sallallahu aleyhi ve sellem’e gelmiştim. O sırada Tekâsür sûresini okuyordu. (Okumayı bitirdikten sonra) şöyle buyurdu:

"Âdemoğlu malım malım, diyor. Ey Âdemoğlu, yiyip de tükettiğin, veya giyip de eskittiğin yahut tasadduk edip de önceden gönderdiğinden başka senin malın mı var? (Geri kalan senin değil, mirasçılarındır.)"

Îmân edenler ve îmânlarına hiçbir zulüm (şirk) karıştırmayanlara gelince; işte emân (güven içinde olma) onlar içindir ve hidâyete ermiş (doğru yolda) olanlar da onlardır.

Gayretlü genç arslan iken şâh-ı cihâna kıydılar.

Ey dil ciğerler oldu hûn derdim bir iken oldu on

Kan ağladı ehl-i fünûn şâh-ı cihâna kıydılar...