Doğa

+Sonra sen geldin. Saklandığım yatağın altına başını uzattın.

“Koşmasan da yetişirsin yazıldıysa,

Ölen ben olsaydım ,

Bir gün herkesi aynı anda terk edersin.

“Oyun bitince şah da piyon da aynı kutuya konur.”

“İnsan halledemediği zaafına aşık olurmuş.”

Bir gün birşeyler olacak ve bir daha hiçbir şeyin eskisi gibi olamayacağını en derininizde hissedeceksiniz. Kalbinizi paramparça edecek o cümleleri duyacaksınız. Ve birileri bu kız o günden beri çok değişti diyecek. Hayatınızdaki herkes yerli yerinde olacak fakat içinizde çok şey değişmiş olacak. Hiç kimseye anlatmak istemeyeceksiniz. Hatta sizi üzene trip atıp alınganlık bile yapmayacaksınız. Olgunca yaşayacaksınız acınızı içten içe. Hayat belki de o zaman öğretecek kendi kendimize ayakta durmayı.

Adını bile bilmediği bir şehirde bir trene atlayıp çok uzaklara gitmek istiyor insan. Bir türlü sığdırılamadığı evlerden uzaklaşmak, ne için yanında durduğunu bilmediği insanları terk etmek istiyor. Yeni insanları tanımak, yeni dilleri konuşmak istiyor. Büyüdüğünü anlayınca insan, ona zarar veren her şeyi bütün gücüyle itmek istiyor. Koşmak istiyor koşabildiği kadar ileriye, kim ne derse desin sevdiğinin, istediğinin peşinden koşmak istiyor. Hep gülmek istiyor ama ağlamayı da kabulleniyor. Anı biriktirmek istiyor. Her yeni yaşının ona yeni anılar getireceğini biliyor. Sevdiği lezzetleri hep yemek istiyor ama sağlıklı da beslenmek istiyor. Saçlarını uzatmak istiyor çünkü evinin terasında rüzgarın saçlarını uçuşturmasını izlemek istiyor. Salıncaklarda iki kolunu açıp sallanmak istiyor. Birkaç gün öncesinden hazırladığı bavulunu alıp havalimanına gitmek, uçağa binip çoktandır gitmeyi istediği o ülkelere gitmek istiyor. Kamerası olsun istiyor. Her çektiği fotoğrafı kendi basmak istiyor. Yeni yeni sahafları gezmek istiyor, eski basım kitapları bulup yaşlanınca açacağı sahafa koymak için saklamak istiyor. Yaşlanınca oturup eskileri düşünmek ve gözlerini dolduracak kadar güzel hatıralar istiyor. Ve en önemlisi büyümeyi sevmeyi öğrenmek istiyor insan.