sıla

Yıkılmak üzereyim.

daha değersiz hissettiremezdin. teşekkür ederim.

Bana yardım et, kime konuşsam sağır.

iki ayaklı bir sinir kriziyim.

Neden bütün insanlar aynı? Herkesin hissettikleri, düşündükleri, üzüldükleri, kırıldıkları, beğendikleri.. her şeyleri aynı. Öyleki onlar kendilerinden daha farklı birini gördükleri an canavar gibi bakıyorlar. Artık onların iğrenç bakışlarına katlanamıyorum. Yahu çok mu zor iki yüzlü olmamak? Her size yaklaşanı bir av gibi görmek? Ben vallahi bıktım. Vallahi çok yoruldum. Nolur artık değişin. Nolur yahu. Kimse için değil. Kendiniz için. Zaten her şeyi kendiniz için yapıyorsunuz bari bunu da yapın. Artık yalan atmayın. Olmadığınız biri gibi gözükmeyin. Her karşı cinse aynı iğrenç tavırlarınızı göstermeyin. Nolursunuz benden uzak Allah'a yakın olun.

Seyrekliğin gürleştiği o izsiz limanda, sessizce kaybolmak ne kadar güvenliymiş meğer.

Kalbimdeki bu ağır sancılar beni olmak istemediğim birine dönüştürdü. Ellerimdeki titremeler, vücudumdaki sancılar beni kıvrandırıyor. Bir de sanki her şey yolundaymış gibi sancılı kalbimi taşıyorum. Her gün omzuma binen ayrı bir yük, hayatın zorluğunu bir tokat gibi yüzüme çarpıyor. "Her şey yolunda, üzülme sen en iyisisin, çok iyi bir insansın." diye kendimi kandırmaktan çok yoruldum. Ben bencilin tekiyim. herkesin benden uzak olmasını isteyen bir deliyim. Ben böyle olmak istemiyorum. Kendimden nefret ediyorum. ben her şey eskisi gibi olsun istiyorum. Daha mutlu olmak, ne olursa olsun mutlu olmak. Ama böyle bir şey mümkün değil. Hayat bu kadar zor ve kötü olduğu için ondan nefret ediyorum. ailemden nefret ediyorum. İnsanlardan nefret ediyorum. psikolog olmak isteğim ve insanlardan nefretimin çelişmesinden nefret ediyorum. Kafamdaki bu iğrenç gürültüden nefret ediyorum. Dünyadaki acımasızlıktan, kötülükten, adaletsizlikten nefret ediyorum. Allah'ın haykırışlarımı duymamasından nefret ediyorum. Ama en çok da kendimden nefret ediyorum. Benn bile kendimden nefret ederken başkalarının beni sevmesini beklediğim için kendimden nefret ediyorum. Ölme isteğimden nefret ediyorum. Hiçbir isteğimi yapamadığım için kendimden nefret ediyorum. Ben hiçbir zaman kendimi sevemeyeceğim için kendimden nefret ediyorum.

ben.. ben bıktım artık. bu kafamdan da, düşüncelerimden de, hayatımdan da. artık dayanamıyorum. etrafımdaki herkes, her şey bana çok yabancı. ailem ise.. benim ailem yok. varlar ama yok. zaten ben de onların gözünde yokum. arkadaşlarım, onlar yoklar zaten. kendimden sıkıldım. her şeyden sıkıldım. kendi görünüşümden, sesimden, hislerimden, düşündükçe batmaktan, her şeyimden bıktım. aynaya baktığımda görebildiğim göremediğim her şeyimden bıktım. ellerimden bıktım. ellerimdeki tırnak izlerini görmek bile beni bıktırdı. kalbimdeki şiddetli sancı nefes almamı bile zorluyor. ölmek istiyorum. kendimden, çevremdekilerden, zorluklardan kurtulmak istiyorum. baba senden kurtulmak istiyorum. sen bile böyleysen ben kime güveneceğim. anne sen.. anne sen beni niye sevmedin? çok mu zordu beni sevmek? madem bana bakamayactınız, sevemeyeceksiniz, o zaman niye beni bu boktan yere getirdiniz? anne beni, bana hamileyken niye düşürmedin. görmüyor musunuz? biricik(!) kızınız kendini öldürmek istiyor. Allah'ım madem yarattığın ailem beni görmüyor sen de mi görmüyorsun? hani bir şeyi 100 kere isterseniz olurdu? niye bana yalan söylediniz? ben ölmeyi tahmin bile edemeyeciğiz kadar diledim. kendi saçlarım bile beni sevmiyor. kendi bacaklarım bile beni taşımak istemiyor. kendi ellerim bile gözyaşlarımı silmek istemiyor. beni ben bile istemiyorsam başkaları nasıl ister?

en yakınımdakiler bile güvenilmezken, benden başkalarına güvenmemi nasıl bekleyebilirsin ki?

baba hiç mi fark etmedin ellerimdeki tırnak izlerini?

eskiden her şey çok güzeldi.

nasıl hissedeceğimi şaşırmış bir hâldeyim.