Umutsuz Vaka

24.bölümden kareler...

 Sakın zemheriye aldanma.Vuslat hiç olmadığı kadar yakın.Mazide yıkılmış  olan her şey şimdi küllerinden yeniden doğmakta.Yeniden ümit yeşermekte bu  topraklarda.Kim derdi ki Afyon sırtlarında ellerinde silahlarıyla yiğitler hürriyete  koşacakları günü bekleyecek.Kim derdi ki o yiğitlerin ellerindeki silahlar  Yunan’ın cehenneminden Anadolu’nun cennetine gidecek.Kim derdi ki bu uğurda düşman dosta,dost bir sevdaya dönüşecek! Sen ey dost! Ey sevda! Ey bizden taraf olan! Vicadanının sesini duyan...Güneşin battığı vakit bekle!O derenin sesini duy.O toprağın rahiyasını  çek içine.O vazifenden soyunup vicdanını giyindiğin yerde bekle.Muhakkak  yolumuz kesişecektir.

 Sana böyle bir acıyı ikinci defa yaşatacağım için beni affet mitera!Yürek acısı beden acısından daha çok yakacaktı canımı...İyi bir asker olamadığım için senden de af dilerim baba. Bir meydan savaşında vurulsaydım benimle onur duyacaktın.Lakin beni vuran sevda oldu.Ben yalnız vatanıma,bayrağıma,size değil kendime de ihanet ettim.Bedelini kendi rızamla ödeyeceğim.Bunun için kendinizi suçlamayın.Sizi seviyorum.