Ars bene moriendi

Napisałam to 4 lata temu, w 2022 mając niecałe 17 lat. wychodziłam wtedy z depresji. Bywało ciężko, terapia, leki, ciągłe myśli samobójcze, walka z autoagresją i jednocześnie szkoła i rodzina która niewiedziała we mnie problemu. Dzisiaj jestem innym człowiekiem. Jak widać - żyję, mam się całkiem dobrze, przyjaźnię się z ludźmi, którzy te kilka lat temu okazali mi wsparcie. Stałam się o wiele pewniejsza siebie, nie boję się pokazywać emocji, świadoma że to wszystko co przeszłam mnie umocniło.

jestem w związku, w którym nie widzę przyszłości

mam przyjaciół, za których oddałabym nerkę

boję się małżeństwa

mam mamę, która poświęciłaby dla mnie wszystko

jestem na studiach które uczą pokory

chcę żyć swoim życiem

czasami mi się wydaje, że zmarnowałam życie

nadal wierzę że prawdziwa miłość istnieje

za każdym razem gdy się rozstajemy, ja już czekam na moment aż znowu się spotkamy

wyczekuję chwili gdy znowu będę w twoich ramionach

tak bezpieczna, tak zrozumiana

i strach mnie łapie za każdym razem, gdy pomyślę sobie, że ty nie myślisz tak równie ładnie o mnie

ale nie wymagam grubego portfela

wielkiego domu

czy drogiego samochodu

zamiast tego chce byś mnie po prostu kochał

i powtarzał to codziennie w czynach, słowach czy gestach

byś mnie przytulał ciasno na przywitanie

powtarzał że jestem wystarczająca gdy w to zwątpię

zaproponował obiad gdy wspomnę, że mało dzisiaj jadłam

od lat działam na oparach

nie chce rozmawiac

nie chce sie wyżalać

nie chce przytłaczać

pozwólcie mi stać z boku

na chwilę zniknę z widoku

nastepnie wrócę

na twarz uśmiech wrzucę

nawet nie zauważycie że trochę mnie ubyło