sabrım kalmamış gibi hissediyorum

o kadar bunalıyorum ki, neye yetişmeye çalışıyoruz da benim haberim yok

bunalıyorum

iç çekiş, yeni bir kabullenme, koca bir neyse.

zaman geçtikçe fark ediyorum ki insanın düzeltemeyeceği şeylerden biri de hevesinin kırılıp isteksizleşmesi. istemiyorsun, hiçbir şey istemiyorsun. tüm gün yatmak istemiyorsun, yemek yemek istemiyorsun. su içmek istemiyorsun, kalkmak, gezmek, dolaşmak, bir şeyler izlemek/ okumak istemiyorsun. konuşmak istemiyorsun, kelimeleri kullanmak istemiyorsun, bomboşsun. herkes her yere yetişiyor ama sen kendi hiçliğinde sadece sürükleniyorsun. elini atsan tutunacağın bir yer yok. kendin bile yoksun, istemiyorsun. ağlamak istemiyorsun, gülmek istemiyorsun, yaşamak istemiyorsun, ölmek istemiyorsun. istemiyorsun hepsi bu.

birinin beni düşünerek sorduğu en ufak soru bile bazen beni o kişiden o kadar uzaklaştırıyor ki, sonradan fark ediyorum asıl kaçtığım kişi benim

kendimi her anlamda aşırı yetersiz hissediyorum

uyusam da geçmeyecek bir yorgunluk, anlatılacak yanı da yok, sadece saatlerce duvar izlettiriyor ya da oyalanmak için aynı anda bin tane iş yaptırıyor

düşündükçe aklımda kuruyor gibi, düşündükçe deliriyor gibi, yok olmak istedikçe nefes almak zorunda gibi

düşünmekten çok yoruldum ama yarın güzel bir gün olacak inanıyorum

stresten kalbimin ağrıdığı evredeyim

bugün ilk iş görüşmeme gittim, aşırı aşırı stresliydim, sabah gitmeden önce sadece birinden "halledebilirsin" duymayı bekledim o da olmadı,,,, neyse nasip değilmiş

burayı açarken hep daha mutlu olacağımı, öyle yazılar yazacağımı düşünüyordum ama birkaç gündür berbat haldeyim, hâlâ göğsümdeki ağrı geçmedi, ama halledeceğiz