babam bana hiç kızmadı bana hiç seslenmedi hiç dayak yediğimde arkamda olmadı o hep koca bi boşluktu hiçlikten farksızdı ben hiç arkamda babam var diye güvenip bir şeyler yapamadım hiç nasip etmedi tanrı rahat bir hayatın içinde basit bir insan olmamı.

her şey ayrı acı. soğuğun yüzümü ısırması ayrı, çıyanların etini ısırması ayrı. benim sana yenilmem ayrı, senin kör kurşuna yenilmen ayrı.

biliyor musunuz. insan, evi bellediği yerden kovulunca, karnının ağrısı koca bir dünya ağrısına dönüşüyor.

"ben her gece / gözlerim tavanda bir noktaya dikilmiş / seni düşünüyorum / ve sen o saatlerde / benim görmediğim rüyaları görüyorsun / bir böcek giriyor kafatasıma / her gece sen / bir cinnet gibi / kanıma yürüyorsun"

eğer biri beni gerçekten sevseydi, duvarlarımdan pencereler açardım. belki bir kapı bile yapardım. eğer biri beni gerçekten sevseydi, yenilirdim. en çok kendime.

ama bu şeydi hayatın bana sağlam geçirmeden geçirişiydi. ciddiyim. vurulmadan vurulmuş saymaktı.

yolların dönüşü değil de gidişi daha güzel hale gelmeye başladığında. evet, tekrar ve tekrar bundan bahsedeceğim. içimi lime lime eden şeyleri çıkartmaya çalıştıkça her yer kesilmiş. kan, kırmızısını göstermiş. sen gülmüşsün. ben uyumuşum. ne de güzelmiş. bir kitap yerini nereden baksan bir jilete bırakabilir. bir fotoğraf kaç jiletle paramparçaydı? iki mi üç mü? bu da mı yalan? ne konuşacaksak konuşalım. önce uyuyalım, sonra sayarız n’olup bittiğini. kalk, yanıma otur. kalk bir şeyler yap. yalvarıyorum sana bir şeyler yap. buraları sen kanattıysan sen öpeceksin. kural koymayalım ama kendine güvenmiyorsan öyle şeyler söylemeyecektin,,, evet, seni halen çok seviyorum. hadi, gülümseyelim!

saat gece üç suları, kafamda intihar senaryoları.

beni bi' rahat bırak. bırak bi' düşeyim. yetmiş katlı bir binadan yere çakılayım ama öyle bir düşeyim ki yer yarılsın ben içine gireyim. su almak için gittiğim kuyuya düşeyim. dünya kaç bucakmış, çatısız ev nasıl olurmuş, bir evde kaç duvar varmış bırak ben kendim göreyim. ama asıl, beni bi' bırak da öleyim.