All babes are wolves.

Bizim gibi binlercesi, milyonlarcası belki de. Kimi farkında, kimi değil. Kimi çözdü bitti, kimi hala sıkışmış vaziyette elinden geldiğince nefes almaya çalışıyor. Peki almasak? Maalesef ki o da bir seçenek olarak görünmüyor. Araf dedikleri şey bu olabilir mi? Araf dedikleri şey kendimiz olabilir miyiz? Zihnimiz veya duygularımız. Bir savaşın ortasındayız. Yenemiyoruz, pes edemiyoruz. Bir savaşı nasıl yaşanılır hale getirebiliriz onu da bilemiyoruz. Bilenler de öğretemiyor.

Tanrının benimle bir oyun oynadığına inandım hep. Gülerek yukarıdan bakıyor ve kendime daha ne kadar katlanabileceğimi görmeye çalışıyor. Hayatım sürekli çıkmaza giriyor, sürekli başa sarıyor. Bu sarmaldan bir türlü çıkamıyorum. Kendimden bir şeyler yaratmaya çalışıyorum ama hayatın aklında hep başka planlar var. Çoktan kaybettiğim bir oyunla savaşıyorum ve tek yaptığım zaman kaybetmek. Gerçi bu ne kadar umrunda olabilir ölmeyi dileyen birinin?

Herkes ama herkes çok zor biri olduğumu söylüyor. Buna inanmayı ben de denedim ama o zor kısmımı göremiyorum. Zor olan sevgi ve aşk talep etmek mi? İlgi beklemek mi veya ortaya saf duygulardan örülmüş neon bir karakter koymak mı? Değersiz hissedince uzaklaşmak mı veya açık bir iletişim kurmaya çalışmak mı? Benim zor tarafım neresi?

Güçlü görünüp içimde 5 yaşında bir kız çocuğu taşımak mı yoksa? En mantıklısı bu görünüyor çünkü inanın çok zor. Ama benim için zor. Onu sakinleştirmek, telkin etmek -hele ki tek başıma- korkunç zor.

Kaçmıyorum.

Bütün varlığım, zihnim ve duygularımla burada kalacağım.

Kaygılarımla, korkularımla, yasımla, acımla, yeri geldiğinde neşemle, coşkumla, heyecanımla, kendimle bir bütün olarak buradayım.

Üstünü örtmeyeceğim. Görmezden gelmeyeceğim. Bastırmayacağım. Bir korkak gibi saklanmayacağım. Hepsinin içimi delip geçmesine izin vereceğim. Savaşmıyorum; kaybetmek veya kazanmak derdinde değilim. İki türlü de burası benim evim, benim kalbim, benim toprağım, benim tapınağım. Burayı terk etmeyeceğim.

Kendi kendime ne getireceksem kabulüm. Şefkatle kucaklayacak, sakince izleyecek ve zamanı gelince uğurlayacağım. Hepsini bütün kalbimle kabul edecek ve mucizelere inanmaya devam edeceğim.

Tekrar ediyorum; bu bir savaşta yenilgiyi kabul etmek değil, bu bir barış antlaşması. Tarih atmıyorum, hiçbir şeye milat belirlemiyorum. Zorlamıyorum; delip geçecek, akıp geçecek. Ve ben olduğum gibi tüm serinliğimle buz gibi durup yeri geldiğinde eriyip yeri geldiğinde tekrar donarak gelen her şeyle bir olacağım.

Ben güneş ışığıyım; yanacaksam bu inançla yanacağım.

Ben gri bir dolunayım; geceye gücenmeden parlayacak, ışığımı arayana yolunu bulup eşlik edecek, aramayana yalnızca bir gölge olacağım.

Bu geçiş bir yolculuksa, ben haritası olmayan bir yerden yola çıktım. Çıkışı aramıyorum, vardığım her yer kendime çıkıyor artık.

Eğer çıkamıyorsam bu ormandan, tüm varlığımla yerleşip kök salacağım korkularımın dibine.

hiç vicdan azabı çekmedim, hiç utanmadım, hiç üzülmedim. defalarca kontrol ettim yakmadığım tek bir iz kalmasın diye. küllerini boşluğa savurdum, çok da iyi dilekler dilemeyerek. içinde yaktığım kaseyi kaynar suyla yıkadım. üstüne bi sigara daha içtim, bizi düşleyerek. benim aşkım da böyleydi; nefretle iç içe, ateş gibi alev alev yakan ve ortada kül bile bırakmayan.

Basit değilim, ben bir trigonometri sorusuyum ve beni çözebilen tek insan sensin. İhanetin resmiyim, Tanrı’nın benim için yarattığı bu oyunu oynuyorum; kazanıyorum ve kaybediyorum. Sınırda tekliyorum. Bu gencecik bedende milyonlarca yaşlı kadın ruhu taşıyorum ve sen hepsini tanıyorsun.

Ben fırtınayım, sen doğal afetlere boyun eğmeyi iyi biliyorsun. İçimde öyle bir güç var ki nasıl kullanabileceğimi hala öğrenemediğim için sürekli çuvallıyorum. Sense beni ellerimden tutup kaldıranımsın. Bütün nefretimi göğüsleyen, bu terkedemediğim roller coaster’da benimle kalabilensin.

İşte orada duruyorsun, kulağında kulaklıkların, bir elinde sigaran bir elinde Pepsi’nle. Gecenin bu karanlığında hiç korkmuyormuş gibi ilerliyorsun bomboş sokakta. Tepedeki bembeyaz dolunay koruyor seni içindeki tüm savaşlardan.

Yardım et, yine yaptım. Çok kez geçtim buralardan ama yine yaraladım kendimi. Tut beni, bana hayat ver.

Gecenin aydınlığı, hayatımın ışığı, rahmimin ateşi; uyandırabilir misin beni bu kabustan? Boylu boyuna uzanır mıyız yine okyanuslarda?

Sen bunları bilmezsin, bilmezsin de arada hatırlar mısın? Yan yanayken dolu dolu yaşadığımız her anı. Uzaktayken tüm mesafeleri utandıran yakınlığımızı. 

Ben hatırlarım; dürüstlüğünü, gözümün içine bakışlarını, bebek gibi beni kucağında tutup karşı geldiğimiz tüm zorlukları unutuşlarını. Espri yaptığımda başını sola döndürüp yan gülüşlerini, kızdığımda gözlerinin içindeki korkuyu, sevişirken kulak arkamdaki nefesini, gece nöbetlerinden kaçıp ben uyurken dudağıma minik bir öpücük kondurup geri dönüşlerini, beni alıp elimizdeki Tuborg Gold'un ve Mariachi'mle deniz kenarına sürmeni, kırmızı Marlboro'larımızı ve gözyaşlarımızı.

Her şeyden kaçışımız, kimsenin bizi bulamayacağı umuduyla banliyölere. Ertesi gün yine şehir merkezine dönecek olmanın mutsuzluğu. Mutsuzluğumdaki mutluluk. Gözyaşlarımdaki huzur ve çaresizliğimdeki umut. Buralarda bir yerde olduğunu biliyorum.

Bu yaşlara geldiğimde benimle gurur duyacağını söylerdin. Kimsenin kılına dokunamayacağı güçlü bir kadın olacağımı. Özür dilerim, seni hayal kırıklığına uğrattım. Gittikçe daha korkak, daha beceriksiz ve daha rezil bir hale geldim. Seni bile gözünü kırpmadan bırakabilecek o güçlü kızı kaybettim. Evden çıkarken balkon kapısını açık bıraktım ve kırmızı ışıkta geçtim. Senden kalan son sigarayı içtim, bir daha da çilekli sakız çiğnemedim.

Uzun kirpikleri kuzeye bakan adam, sakalları yüzümü kırmızılığa hapseden; beni yeniden tekilayla besleyip düştüğüm bu kuyudan çıkarır mısın? Kaybettiğim her şeyi bana yeniden öğretebilir misin? Açamadığım bu kavanozu tek hamleyle açıp beni tekrar gülümsetebilir misin? Bana yine "güzellik" der misin? "Lal'im benim, benim küçük tatlı güzel şımarık sevgilim, ağzını burnunu kırasım geliyor bu sevgimden" diye mesajlar atabilir misin? Ameliyatlarında bile gecenin bir vakti de olsa beni arayıp vaka aralarında benimle konuşabilir misin?

Hiçbir önemi yoktu gözyaşlarımın kimse için. Benim için bile. Çünkü 5 dakika sonra acıyı dindirebilirdim bir sonraki atağa kadar. Hiçbir önemi yoktu sürekli değişen duygularımın. Hangisi gerçek, hangisi değil bilmiyordum ve bana öyle geliyor ki hiçbir zaman da bilemeyeceğim. Zaman zaman gerçek olmadığım sanrısına kapılırım. Sanki Tanrı benimle oyunu bitince hiç olmamışım gibi izimi silecek.

Hiç var olmamayı tasvir edebilir miydik? Görünmezliği hissedebilir miydik?

Ben öğrenmiştim. Hiç var olmamış gibi silinmeyi ve görülmemeyi. “ne olur beni gör” diye çırpınırken yok sayılmayı, canından can sökülmesini, derinin yüzülmesini.

“Bu senin için ölümden beter bir acı, işkence” diyordu karşımdaki. Hissettiğim şeyi biliyordum, bana hala çözümü söylemiyordu. Ben ise çoktandır çözümü biliyordum. Madem bu bir karakter meselesiydi ve bu karakter acı veriyordu; yok etmek tek çözüm değil miydi?

Buna cesaretim var mıydı? Acıyı dindirmeye mecalim kalmış mıydı?

Soru işaretleriyle sürüp gidiyordum bukalemun ruhumla, içimde kavga eden birçok ben ile. Bir gün barış yapacaklarına inanıp uykuya yatırırdım hepsini.

Take as many pills to shut your inner voices as you can, it never helps. All of them is real. The tears, the feelings and the ants walking on your skin. Annoy you. You wanna flay your skin, you wanna choke the hatred. Injustice.

You are a poor girl that hides her tears between these beautiful white boobs. You are the strongest girl that knows her own mistakes and the wells she fell in willfully. You are the girl that pays a heavy price for every little mistake than anyone else.

You are white, you are black. You cry, you laugh. You are the flame, you are the ice. You are the angel, you are the devil. You are Yin Yang.

Any feeling that exists in your brain and in your lungs and in the loins.

You are the man, you are the woman. You are brave and coward. You don’t know which one is real, which one is not. You don’t know if any of them is fake. You have anything any woman wish for. You play the game that god created especially for you. You lose, you win. It’s blessing and it’s curse.

beynimin içinde saatli bir bomba var; tik tak tik tak tik tak gece gündüz asla peşimi bırakmıyor. buna rağmen çalışmanın, yemek yemenin, günlük ilişkileri sürdürmenin ne kadar zor olduğunu bilmeyenler tarafından zayıflıkla yaftalandığım bu süreçte kendimle mi yoksa beni nasıl gördükleriyle mi savaşsam bilemiyorum. bazı bazı beni buna inandırsalar da aslında ne büyük çaba sarfettiğimi ben biliyorum.

ben de isterim koyvermek, arkama bakmadan kaçıp gitmek, tek başıma oturup delirmek ama olmuyor. ne delirmeyi becerebiliyorum ne zihnimi susturmayı. hep delirecek ‘gibi’ oluyorum. ben her şeyin ‘gibi’si oluyorum. ölecek gibi, delirecek gibi, kaçacak gibi. hiç tam olamıyorum.

ne istediğini ya da kime/neye ihtiyacının olduğunu bile bilmediğin bir günün ortası

yalnız kalma korkusu

panik atak

ambivalans duygular

öfke sonrası gelen ağlama krizleri

desteksizlik

kendine ve hislerine duyduğun derin öfke

kontrolsüzlüğün getirdiği özgüven eksikliği

ölmek istemekle beraber gelen yoğun ölüm korkusu

kimselere bir şey demeden kaçıp gitme arzusu

tekrar yalnızlık korkusu

hepsinin birbirini izlemesi, hepsinin başa dönmesi

şüpheci olabilirim, pistantrofobik olabilirim, sana başta hiç güvenmemiş olabilirim; ama bana gösterdiğin o sonsuz sevgi, akıl almaz dürüstlüğünle öyle dayamışım ki sırtımı sana, “asla beni üzmez, beni yarı yolda bırakmaz” diye inanmışım ki yaşattığın hayal kırıklığı yüzüme acı bir tokat gibi indi. ne kadar haklıymışım oysa kendimi hep güvende tutmak istemekle, sana kendimi açmak istememekle. fakat dedim ya dümdüz bir insanım, inandım, güvendim kalbi tertemiz biri olmana.

bu kadar ağır olmadıysa da bu duyguyu iyi bilirim; önce vücuduna elektroşok verilmişçesine şoka girersin, içine kapkara bulutlar çöker nefes alamazsın, kendine yapmışsındır bu ihaneti başkasına inanarak, çok kızarsın kendine. sonrasında için hafifler, omuzlarından bir yük kalkar, sorumluluğun yoktur artık; elinden geleni yapmışsındır, senin yapabileceğin hiçbir şey yoktur. özgürsündür. en sonunda da ince bi sızı kalır bir süre. seneler sonra da “ne aptalmışım” diye hatırlarsın.

dengesiz de olsam kendimi iyi tanırım, tehdit etmeden uyarırım. “ne olur beni çıkmaz sokaklara sürükleme, vazgeçmekten başka çare bırakma” diye. sımsıcak olan içim birden buza dönüşür, sırılsıklam aşık olan bu kalp artık yabancıdır sana. zamanında senin için yanan bu ten buz gibi bir tapınaktır artık. kendim bile şaşırırım bu halime.

genç olabilirim; ama aşk nedir bilirim. aşkın nelerin üstesinden gelebileceğini, zamanla alevi sönse de tutunacak bir dalı hep olduğunu, seven insanın aşamayacağı hiçbir engeli olmadığını iyi bilirim. sen bilmiyormuşsun, geçmişler olsun.

raporlu bir ruh hastası, paranoid ve korkak olabilirim; ama karşılığını alamadığım bir sevgiyi kaybetmekten asla korkmam. sonsuza kadar yalnız kalacak da olsam pespaye ilişkilerle işim olmaz, asla eğmem bu başı. beni ya tamamen alırsın, ya da kaybedersin; b planın olmam, olamam.