Untitled

سایر دارایی‌ها و آیتم‌ها

پیش از سال 2005، کشورهای مختلف از شناسه‌های مشابه اما با استانداردهای متفاوت برای این مقصود استفاده می‌کردند. در ایالات متحده، شناسه‌هایی 12 رقمی که UPC نامیده می‌شدند، رایج و مورد استفاده بودند. در اروپا و ژاپن از شناسه‌هایی 13 رقمی با عنوان (EAN) و (JAN) استفاده می‌شود. این دو، از ساختار یکسانی مشتمل بر شناسه کمپانی، شماره محصول و یک عدد اصالت‌سنجی پیروی می‌کردند. اما GTIN به عنوان یک چتر گسترده تمام این پروتکل‌های UPC، (EAN) و (JAN) را تحت پوشش قرار داده و متحدالشکل ساخته است.

GTIN در اصل بیانگر دسته‌ای از ساختارهای جهانی اطلاعات تحت عنوان GS1 است که با به کار گرفتن 14 عدد و ایجاد ترکیب‌های گوناگونی از آن، اطلاعاتی را منتقل می‌کنند. در حال حاضر، GTIN که مخفف Global Trade Item Number است، در بارکدها به کار گرفته می‌شود. اما در عین حال ممکن است در سایر ساختارهای انتقال داده، از جمله شناسایی فرکانس رادیویی(RFID)، به کار گرفته شود. کد GTIN صرفاً چتر وسیعی است که انواع مختلفی از ریسمان‌ها و دنباله‌های عددی (GS1) را شامل می‌شود. به عنوان مثال برای شرکت‌های فعال در آمریکای شمالی، این  UPC است که یک فرم از GTIN محسوب می‌شود.

بارکد، مجموعه‌ای از میله‌ ها یا خطوط موازی است که عرض ‌های متفاوت دارند. از این خطوط که بر روی کالاها چاپ می‌شوند، برای وارد کردن داده‌ ها به یک سیستم کامپیوتری استفاده می گردد. این نوارها معمولا به رنگ سیاه هستند و روی یک زمینه‌ی سفید چاپ می‌شوند. عرض و مقدار آن‌ها بسته به کاربردها یشان متفاوت است. از این خطوط میله‌ مانند، برای نشان دادن ارقام باینری 0 و 1 استفاده می‌شود. بدین ترتیب که دنباله‌ ‌ای از این میله‌ ها می‌تواند نشان‌ دهنده‌ی یکی از اعداد 0 تا 9 باشد. این دنباله ‌ها با پردازش توسط یک کامپیوتر دیجیتال است که مشخص می‌شود نشان دهنده‌ی چه عددی هستند. در هر دنباله، وجود یا عدم وجود میله‌ای با عرضی مشخص در یک موقعیت خاص، توسط کامپیوتر به صورت 0 یا 1 خوانده می‌شود. اکثر این کدها از نوارهایی با دو عرض مختلف (ضخیم و نازک) استفاده می‌کنند. اما برخی از کدها از 4 نوع پهنای مختلف استفاده می‌کنند. اعداد نشان داده شده توسط این خطوط نیز در زیر آن‌ ها چاپ شده است.