πλήρης διαφάνεια

απ' όλα τ' άλλα·

να νιώθω ήρεμη

μου λείπει να ξυπνάω το πρωί με μουσική

να πρέπει να φτιάξω μόνη το πρωινό μου

να βρίσκω άδειο ψυγείο, αφού δεν πρόλαβα το σουπερμάρκετ μέχρι τις εννιά

να γκρινιάζω για τη σχολή που μας κρατάει όλη μέρα έξω

μου λείπει η γειτόνισσα

που θα περιμένει καρτερικά να ακούσει την πόρτα ν'ανοίγει,

να μου πει καλημέρα,

που ο σκύλος θα γαβγίσει,

να μου πει κι αυτός

μου λείπει το δωμάτιό μου

το κρεβάτι

τα ξύλινα κουφώματα

τα φωτάκια που έχω να θυμίζουν όλο το χρόνο Χριστούγεννα

πως υπάρχουν και καλύτερες μέρες

οταν όλα φαίνονται δύσκολα και θέλω μόνο να μείνω τυλιγμενη στην κουβέρτα μου

μέχρι να περάσει

μου λείπουν οι φωτογραφίες στον τοίχο

που όλο αυξάνονται

(όπως και τα φυτά)

και τον καλύπτουν με αναμνήσεις

τα άπειρα τετράδια

που δεν θα καταφέρω να γεμίσω

τα ριζόχαρτα

τα χαρτόνια

το κοπίδι και οι κόλλες

που θα θυμίζουν πως έρχεται εξεταστική

μου λείπει να έχω τέσσερα τετραγωνικά να χορέψω

και να μου φτάνει

να κάνω μπάνιο ξημερώματα

να ξαγρυπνώ γράφοντας

ζωφραφίζοντας

ακούγοντας μουσική

να μην ενοχλώ κανεναν

και κανείς να μη μ'ενοχλεί

μου λείπει να γράφω κλαίγοντας

γιατί δεν περίμενα αυτή την εξέλιξη

να πρέπει μόνη να με φροντίσω

να μου βάζω όμορφες μουσικές

να μου διαβάζω όμορφα λόγια

να μου αγοράζω λουλούδια

να μου θυμίζω πως όλα περνάνε και να με κοιμίζω

σαν μικρό παιδί

Κι όταν αρρωσταίνω

μόνη να τηλεφωνώ τον γιατρό

(όσο κι αν τα τηλέφωνα μ' αγχώνουν)

μόνη να με σηκώνω και να με ντύνω

μόνη να σέρνομαι στο φαρμακείο

κι ας μου δίνει η φαρμακοποιός νερό να πάρω τα χάπια επιτόπου,

καθώς φοβάται που με βλέπει τόσο χλωμή

και μου λείπει

αυτό

κι εκείνο

κι ετούτο

κι εγώ

κι εκείνος

η μαμά ήρθε να με αγκαλιάσει κι απλά

Μέρα 48 και κανένα ξυπνητήρι δεν χτυπά.

Μονάχα η καρδιά της πάλλεται σαν τρελή κι αυτό είναι αρκετό να την ξυπνήσει.

Κοιτάει το κινητό: είναι μόλις επτά το πρωί κι όμως δεν νυστάζει καθόλου.

Κάτι μέσα της φαίνεται λάθος όμως δυσκολεύεται να το αναγνωρίσει.

Τα παντζούρια είναι ανοιχτά και το πρωινό φως έχει πλημμυρίσει το δωμάτιο.

Γυρίζει από την άλλη, βουτάει μέσα στο πάπλωμα, προσπαθεί να καλύψει τα μάτια της.

Η αδερφή της έχει πετάξει όλες τις κουβέρτες από πάνω της οπότε σηκώνει το πάπλωμα και την τυλίγει να μην κρυώσει.

Μοιάζει με κουκούλι, σκέφτεται.

Όλοι σε ένα μεγάλο κουκούλι είμαστε, ξανασκέφτεται. Μένουμε κλεισμένοι, μεγαλώνουμε προστατευμένοι, περιμένοντας τη μέρα που θα ελευθερωθούμε. Κάποιοι ίσως και να μην.

Προσπαθεί να σταματήσει να σκέφτεται, αλλά οι σκέψεις της τρέχουν πανικόβλητες, συγκρούονται, σταματάνε και συνεχίζουν.

Δεν έχει βρεθεί διακόπτης για να βάζεις το μυαλό στο off ακόμα. Ακόμα.

Σηκώνεται.

Ο κόμπος στο στήθος τη δυσκολεύει να πάρει ανάσα.

Όλα θα πάνε καλά, σκέφτεται.

Το μπανιο απέχει 6 βήματα απ το κρεβάτι, οι σκάλες 13 και το σαλόνι 38.

Οι διάδρομοι μοιάζουν μακρύτεροι απ το προηγούμενο βράδυ, μεγαλώνουν κι εκείνοι τη νύχτα;

Το σπίτι της είναι το καταφύγιό της κι όμως μερικές φορές μοιάζει αφόρητο.

Στην αρχή φαινόταν πιο εύκολο, σκέφτεται.

14 μέρες στο σπίτι, χωρίς φασαρία, θα έκλεινε το κινητό και το ίντερνετ, θα διάβαζε τα βιβλία της, θα ζωγράφιζε, θα έγραφε πολύ.

Με τη σχολή μάλλον δεν θα ασχολούταν, θα προσπαθούσε να ηρεμήσει το μέσα της πρώτα.

Οι δύο κρίσιμες εβδομάδες έγιναν επτά και ο ενθουσιασμός της καραντίνας έγινε απελπισία, άγχος και κρίσεις πανικού.

Πώς βρίσκεις έμπνευση όταν δεν μπορείς καλά καλά να ηρεμήσεις το μυαλό σου;

Τα μαθήματα στη σχολή συνεχίζονται κανονικά σαν να μη τρέχει κάτι, παρουσιάσεις, βιντεοδιαλέξεις, συμφοιτητές, καθηγητές, όλα δείχνουν να πηγαίνουν ρολόι, παρόλο που τίποτα δεν πάει.

Βγαίνει στο μπαλκόνι.

Έχει ήλιο και τα δέντρα της φαίνονται πιο πράσινα σήμερα, γαμώτο, πόσο όμορφα είναι

Μπαίνει μέσα, ανεβαίνει τις σκάλες, παίρνει μια καρέκλα απ το δωμάτιο της, το βιβλίο που διαβάζει, μια κούπα με το ζεστό που έφτιαξε η γιαγιά της, τοποθετεί την καρέκλα στη μέση, αφήνει την κούπα στα δεξιά της και παίρνει μια βαθιά ανάσα ηλιου και άνοιξης·

[Απελπισμένο κείμενο part 1:]

Καίγομαι

Όσο κι αν νόμιζα πως ήμουν άνετη και πως δεν έτρεχε και κάτι στην πραγματικότητα κοντεύω να τρελαθώ

Κι αν συνεχίσω να τον σκέφτομαι είμαι σίγουρη ο εγκέφαλος μου θα εκραγεί

Δεν καταλαβαίνω γιατί επαναλάμβανα σε όλους με σιγουριά πως "δεν είμαι ερωτευμένη"

μήπως εν τέλει κατάφερνα να πείσω τον εαυτό μου;

Πώς έγινα έτσι;

Πότε έγινα έτσι;

Νιώθω το μέσα μου να σπάει και κλαίω με το παραμικρό (πλέον ούτε αυτό δεν είναι ικανό να με ηρεμήσει)

Κλαίω, κλαίω και ξανά κλαίω γιατί

· κάπου άκουσα το τραγούδι που μου είχε στείλει

· κάπου διάβασα την είδηση που εκείνος πρώτος πρόλαβε να μου μεταφέρει

· κάποιος χρησιμοποίησε μια λέξη που εκείνος πρώτος είχε χρησιμοποιήσει

και μου λείπει η φωνή του λες και μόνο έτσι οι λέξεις ακούγονταν σωστά

Νιώθω να τον χρειάζομαι και όσο περισσότερο το συνειδητοποιώ τόσο πιο πολύ με τρομάζει

Η σκέψη πως δεν ελέγχω τα συναισθήματά μου όσο νόμιζα

Και πώς ένας άνθρωπος είναι ικανός να με φτάσει σε αυτό το σημείο

Όσο κι αν με φροντίζω και με αγαπάω τελικά

Και εκείνος θα μου στείλει μια μέρα ένα γαμημένο μήνυμα να δει τι κάνω με τη ζωή μου και θα του πω ότι τρελαίνομαι με τη σχολή ενώ τρελαίνομαι για εκείνον.

Δεν μ'αρεσει ούτε όταν φεύγουν.

Δεν μ'αρεσει να πρέπει να φύγω ή να πρέπει να φύγουν.

Δεν μ'αρεσει να μην μπορώ να φύγω επειδή φοβάμαι.

απ το κοινό χιούμορ τελικά;

πόσο γοητευτικό να μη χρειάζεται να εξηγήσεις τι εννοούσες, πως έκανες πλάκα, να λες τη μαλακία σου κι ο άλλος αντί να σε κοιτάξει κάπως, να συνεχίζει με κάτι ακόμα χειρότερο γιατί με κάποιο τρόπο επικοινωνείτε

κι εσύ να γελάς και να νιώθεις πως ίσως·

δεν θα πεθάνεις μόνη

αγκάλιασε τις ανασφάλειές σου

βίωσε τον πόνο όταν τον νιώθεις

κλάψε στη μέση του δρόμου γυρίζοντας σπίτι

αν αυτό είναι που χρειάζεσαι

αν αυτό θα σε ηρεμήσει

Μέσα σε μια στιγμή

Σπάζοντας με στα δύο

Σαν να έπρεπε να το περιμενω,

Σαν να το άφησα εγώ να συμβεί.

Κι εφυγε

Χωρίς λόγια πολλά

Αδιαφορώντας για την κατασταση που αφήνει πίσω

-δεν τον αφορά-

Η θέση του ήταν ξεκάθαρη

Άλλωστε

Κι έφυγε

Αφήνοντάς με να μαζέψω τη ψυχή μου από το πάτωμα

Τσαλαπατημένη πλέον

Από πόδια αδιάφορα,

Που δεν ήξεραν τι ήθελαν ούτε πώς να το δείξουν

Κι εφυγε

Και πρέπει να πείσω το μυαλό μου πως ήταν για καλό

Πως δεν πειράζει και τόσο

Πως κι ο ίδιος προσπάθησε να με σώσει απ τον εαυτό του

Κι έφυγε

Κι ίσως τελικά να είναι εντάξει

Ίσως όταν στεγνώσουν τα μάγουλά μου,

Τρεις χιλιάδες εξακόσια δευτερόλεπτα

και μετά

(να μπορούσα να σε κρύψω στην αγκαλιά μου!)

-Δύο μήνες, λένε

(δύο αιώνες και οκτακόσια δεκατρία δευτερόλεπτα, σκέφτομαι)

μη φύγεις

απλά κοιτάτε κάποιον και μέσα σας

που