Ρηνιώ

Simone de Beauvoir, from Diary of a Philosophy Student: Volume 1, 1926-27

Παραμονή Χριστουγεννων…όλοι αρχίζουν να ετοιμάζουν τα φαγητά και τα ποτά για την επόμενη μέρα και βάζουν τα ψεύτικα χαμόγελά τους για να μη δείξουν τη θλίψη

Τη θλίψη που όλοι ξέρουμε ότι υπάρχει και που ο καθένας κουβαλάει μέσα του

Μία θλίψη τόσο βαριά που δεν σε αφήνει να κοιμηθείς

Τη θλίψη της απώλειας

Το κενό. Το κενό που άφησε όταν έφυγε. Το ξέρω ότι δεν ήθελε αλλά έτσι “έπρεπε”.

Πένθος

Ούτε ένα λαμπάκι δεν αναψαμε φέτος

Ούτε ένα μελομακάρονο δεν φτιάξαμε φέτος

Πενθουμε…μα πως μπορεί το πένθος να φανεί από λαμπάκια και γλυκά; Από μαύρα ή πολύχρωμα ρούχα; Μουσικη ή ησυχία;

Πώς μπορεί να καταλάβει κάποιος πώς πονας μέσω αυτών;

Κανείς δεν ξέρει πόσο ποναω και πόσο μου λείπεις…σήμερα περισσότερο απο κάθε αλλη φορα γιατί ξέρω ότι αύριο θα με πονάει ακόμα περισσότερο…

Δεν είσαι εδω που ανηκεις…κοντά μας

Και αυτό το σπίτι δεν μου μοιάζει τίποτα χωρίς εσένα

Μου λείπεις μπαμπά…και θα μου λείπεις για όσο ζω

Επτά Χριστούγεννα που δεν είσαι εδώ μπαμπά.

Πονάει που έχει περάσει τόσος καιρός, και τρέμω για τη στιγμή που θα είναι τόσα τα Χριστούγεννα μακριά σου που θα έχω χάσει το μέτρημα.

Φέτος θα έπρεπε να είναι τα πιο ωραία από όταν σε χάσαμε, αφού έχουμε καινούρια προσθήκη στην οικογένεια, αλλά η ζωή πολλές φορές μας βαραίνει.

Νομίζω πως έχω σταματήσει να νιώθω τα Χριστούγεννα όπως παλιά και αυτό με πληγώνει. Ίσως να μη νιώθω και τίποτα πλέον. Ένα συνεχές μούδιασμα μόνο.

Είμαι ευγνώμων για αυτά που έχω αλήθεια, είναι που κάποιες φορές απλά φοβάμαι.

Θα έπρεπε να ήσουν εδώ αυτά τα Χριστούγεννα, να κρατάς τον εγγονό σου αγκαλιά. Είδες πόσα μπορούν να αλλάξουν σε εφτά χρόνια; Έγινες παππούς και δεν είσαι εδώ να το δεις. Θα τον αγαπήσει τον παππού του, μέσα από εμάς θα σε μάθει και θα σε αγαπάει και θα του δώσουμε όση αγάπη θα του έδινες κι εσύ!

Θα περάσουμε όμορφα αύριο μπαμπά, και θα έχουμε εσένα να μας προσέχεις!

Καλά Χριστούγεννα μπαμπά μου, σ’ αγαπάω τόσο, μα τόσο πολύ, και μου λείπεις άπειρα!

Σήμερα μπαμπά είναι Χριστούγεννα, μετά από οχτώ Χριστούγεννα μακριά σου ξέχασα πρώτη φορά να σου γράψω την παραμονή Χριστουγέννων.

Γι αυτό θα σου γράψω σήμερα, αλλά δεν θέλω να σου πω πολλά, γιατί δεν θέλω να σε στεναχωρώ, πλέον στα λέω πιο συχνά άλλωστε.

Θέλω να σου πω μόνο ότι σε νιώθω εδώ, γιατί δεν φεύγεις ποτέ από την καρδιά μου.

Σε αγαπάω πάρα πολύ, και δεν περνάει ούτε μαι μέρα που να μην εύχομαι να ήσουν εδώ.

Καποια στιγμή θα ξανασυναντηθούμε, και θα τσουγκρίσουμε ξανά τα ποτήρια μας.