karanfil.

Uykusuzluktan her şeyi bulanık görmeye başladım, 50 kere gözümü kırpıştırdım sabahtan beridir.

Yaşam, yavaş bir ölümdü.

Kahkahalarım, içimde yankılanan ağlayışlarımın en yüksek perdesi. Duyulan her neşe, ruhumun attığı son çığlıktı.

Hayat bir şarkıydı, ama benim notalarım kayıptı. Geriye sadece ruhumun sağır edici senfonisi kaldı; uyumsuz, bitmek bilmez bir gürültü.

Bana bir şans verselerdi, ne cenneti ne de cehennemi seçerdim. Sadece, varlığımın olmadığı o boşluğu isterdim. Ne acının ne de umudun uğramadığı bir sıfır noktası.

Ruhumda biriken her acı, parmak uçlarımda buz kristalleri gibi dondu. Dokunduğum her şey, o an donup kalıyordu tıpkı benim içimde donan umutlar gibi.

Duvarlarım vardı, gökyüzüne kadar uzanan. Her tuğlası acıdan, ihanetten. Sen geldin ve ilk defa o duvarların ötesini merak ettim.

Bazen o nokta, sen hikâyenin sonuna koy diye oradadır. Görürsün ve sadece iliştirirsin. Renksiz bir yapbozun son parçası gibi. Belki de her şey olması gerektiği gibi.

Dizlerinde dizlerim, boynunda ellerim.

Tuttuğum tüm dilekleri gökyüzüne astım.

Direnmelisin.