Realynzations

Nung last night ko sa Manila, after 1 month of training, nakatambay ako sa rooftop ng dorm namin. Nagrereflect ako, nagmumumuni. Honestly, it was one of my saddest nights during my stay at Manila kasi aalis na ko. Nakakalungkot kasi isipin na kahit 1 month lang yung stay ko, sobrang daming nangyari sa isang buwan na yun. Parang sobrang fruitful nya. Halo halo eh. Kung ikukumpara sa pagkain, kumpleto sa rekado. Parang lahat ng first time, naranasan ko. Alam mo yung feeling na di mo akalaing naka-survive ka kasi lahat ng nangyari sa panahong yun ay uncertain. Nagawa kong ma-conquer yung mga fears ko. I was able to go out from my comfort zone. Yung halos lahat ng emosyon, naranasan mo. Lungkot, stress, excitement, saya, pagod, kaba. Ano pa ba? Yung narealized mong, ang laki pala talaga ng mundo. Ang dami kong nakilalang bagong kaibigan. Napamahal ako sa kanila pati sa mga lugar na napuntahan ko. Sobrang tine-treasure ko yung 1month experience na yun dahil nakaya kong mag-isa. I was able to be independent by myself and yet more dependent to God. Kung wala si Lord, baka di ko nakayang mag-isa. I was alone, yes but the truth is God is with me all throughout my journey. That night, I was also asking God kung bakit kailangan makilala pa yung mga tao na di naman pala permanente sa buhay mo. Ang sakit kasi sa dibdib kasi di ko alam kung makakasama at makikita ko pa ba ulit yung mga naging kaibigan ko.

“Bakit ayaw mo mag-boyfriend?”

These are the questions I oftenly heard from other people and I always having a hard time answering it. Bakit nga ba?

I don’t know why but I always ended up with an answer na “bata pa po kasi ako”. Pero di nila maintindihan yun kasi when they asked me about my age, they will say na “ Hindi ah, matanda ka na, pwede na yan.” Yung ipaparamdam nila sayong di reasonable at di valid yung sagot mo. Yung akala nila nagbibiro ka lang at di ka seryoso sa sagot mo.

When I say “bata pa ako”, that doesn’t necessarily pertaining to my age. What I really mean is I’m not emotionally, mentally and spiritually matured enough to enter any kind of commitment. I know in myself that I’m not ready yet. For me, being in a romantic relationship is a big responsibility. Hindi yun parang trip-trip lang or for experience lang. Yung magjo-jowa ka kasi malungkot, bored, at curious ka.

Para sakin, hindi yun parang yung sinasabi nilang kapag tumibok ang puso, wala ka ng magagawa, so kahit paano na lang. Go lang ng go! For me, it is not just about that.

I treasure relationship a lot. Ayoko ng trial and error. Yung tipong bago makarating sa taong papakasalan mo yung puso mo, eh sobrang dami ng damage, basag-basag na, gamit na gamit na kasi ang dami mong pinapasok.

Ang love, di lang yan nakabase sa emosyon (emosyong nagbabago). Ang love, desisyon yan na pinaninindigan. Kasi di naman yan laging masaya lang, maraming panahong iiyak at maghihirap ka. May mga panahong maiinis at mauubos pasensya mo sa partner mo at yung moment na feeling mo di na katulad nung una yung nararamdaman mo para sa kanya. Feeling mo paubos or wala ng spark. Kaya kung nakabase ka lang sa feelings mo, dadating yung time na tatalunin kayo niyan at kung wala ka naman talagang paninindigan sa desisyong mamahalin mo sya sa hirap at ginhawa, wag mo na lang simulan. Kung di mo naman makita yung sarili mong kasama sya hanggang sa pagtanda, wag mo na lang pangakuan.

I’m still in a process of growing up. Still in a process of learning and mending. I wanna grow individually. I wanna be used by God at this moment because only Him could satisfy the longings of this broken heart of mine. I want to be filled with God’s love first so that I will be able to show the right love to others especially to my future man.

But…

God isn’t finish with me yet. I know this isn’t the right time na pagtagpuin kami kasi baka magkanda-leche leche lang at magkasakitan kapag lumayo ako sa plano ng Lord para sakin. I believe in God’s perfect timing.

Tsaka iniisip ko rin "sya" (my future man). Di pa ako ready humarap sa kanya kung sakali man with this kind of state. Kasi baka maging burden lang ako sa kanya. Baka masyado akong maging dependent sa kanya kasi sa ngayon, feeling ko, ang childish ko pa. Baka masakal ko sya. Baka makulitan sya sakin. Baka di sya maging masaya sakin. Wala pa akong masyadong maipagmamalaki sa kanya. Baka di nya pa deserve yung kagaya ko. Gusto ko maging proud sya sakin kaya gusto kong ayusin muna sarili ko (panloob at panlabas).

Madalas kasi, hinahanap natin yung taong "the right one" for us pero hindi natin magawang i-check ang sarili natin kung "right one" na rin ba tayo. Don't focus on finding the one, instead focus on preparing yourself to be the one.

Sinusubukan kong maging patient while waiting for him kasi alam ko namang worth it eh. Ayokong mag-settle for less. Mas nagiging valuable at mas maa-appreciate mo lang kasi ang isang bagay kapag mas matagal mong hinintay. Anything worth having is worth waiting. Ika nga nila.

Pauwi na ako galing work and I was sooooo tired. Nako! Hanep sa OT eh. While walking, I was checking my messenger then after a while, pinasok ko na sa bulsa ko yung phone ko dahil wala namang imporanteng message maliban sa mga group chat na kahit kailan, di ka binigyan ng katahimikan. Haha. Charing. At dahil sagabal din sya sa pagkain ko ng binili kong bread sa breadtalk.

Then suddenly, naisipan ko rin agad icheck kasi parang di ko ata napatay yung data at yung phone ko. So, pagbukas ko...

Walangya! Nagda-dial sa messenger ng crush ko! Eh di ko naman vinisit yung profile nya eh. Ayun, nataranta ako. Pinatay ko agad. Walangya. Ang tagal kong tinitigan. Nung nakauwi na ako ng bahay. Saka ko lang napagdesisyunan na ichat sya at mag-sorry dahil nagkamali lang ako.

Di ko naman ini-expect na magrereply sya dahil di naman kami close. Tanggap ko rin na ise-seenzoned nya lang ako at wala na akong pake dun dahil ang mahalaga maipaliwanag ko ang side ko na hindi ko sya tinawagan intentionally!

Tapos ayun. Nagreply sya. Pambihira! Na-torture ko lahat ng unan ko dahil sa kilig!

Saya ng pasko. Shems! ❤

Naalala ko nung high school ako. Pinagawa ako ng kapatid ko ng poem kasi assignment nila. Di naman kasi talaga ako nagsusulat ng mga poems nun. Pero sakto kasi heart broken ako nun eh (huehue, nakakatawa pag naaalala ko). So ayun nga, bilang mabait na ate (kunwari) syempre nag-compose ako at ang haba rin nung poem na na-compose ko. Inilipat ko sa papel lahat ng bigat sa dibdib ko. Buti nga nakaya ng papel dalhin lahat (ang lalim ng hugot ko dun pre). So ayun, pinilit kong tapusin kasi kinabukasan na yung deadline nila. Take note: PINILIT KO kahit bawat letrang sinusulat ko ay parang chainsaw na tinotorture ang bawat madramang muscles sa puso ko (ang OA nun).

Tapos ayun, akala ng mga classmates ng kapatid ko na kapatid ko talaga nag-compose. Wala naman akong pake kung di ako mabigyan ng credits tsaka ayoko malaman ng mga tao yung hugot ko. Kakahiya!

Then ayun nga, kinukuha ng mga classmate nya yung copy tapos nirerecite nila at lumalabas sila ng classroom nila. Nasa taas lang ng classroom ko yung classroom ng kapatid ko.

At alam mo ba kung ano yung twist?

Malamang hindi, di ko pa nakukwento eh.

So ayun, biglang lumipad yung copy nung poem na na-compose ko tapos alam mo ba kung sino yung nakadampot??

Malamang, hindi rin. Wala ka naman nung time na yun eh. Ang nakadampot lang naman ay walang iba kundi...

Yung taong dahilan ng mga hugot at drama ko. Yung taong tinutukoy ko at pinaglalaanan ko ng composition ko. Yung taong... tamad na ko i-describe. Gets mo naman eh.

So ayun, nabasa nya since close sila ng kapatid ko, nalaman nya na ako nagsulat at syempre ramdam na ramdam nya na para yun sa kanya. Sinalo nya na! Buti pa yung feelings ko na sinulat ko sa papel sinalo pero... binitawan din ulit. (Langya yung hugot ko, lumelevel 3!)

Pero pambihira! Ang epic lang kasi nun. Ang hanep mo talaga tadhana! Gusto mo maglaro? Pakita ka nga sakin! 😂

Pero ang mahalaga, move on na ako ngayon. 😎

Pero di yun ang point ng kwento ko. I just wanna let you know that there's always a big possibility to make your writings becomes easy and better when you are sad. Kaya wag mong masyadong dibdibin at itago ang lungkot. Ilabas mo yan sa pamamagitan ng papel at ballpen.

Inside of me is a huge revolution

The words "me" and "I" is a big contradiction