RAVIENN

Little things go wrong sometimes – for one thing we’re constantly getting lost – but mostly life is too full and busy and easy to be sad

(…) miałem zapytać: dokąd odeszłaś i kto odchodzi w samym środku nocy, nie pozostawiając nawet kartki na lodówce? miałem zapytać: co teraz

Stosowna noc, należałoby ją uczynić ważną dla prywatnej historii, do której dopuszczam obcych ludzi, należałoby, ale lepiej zasnąć i nie mieć snów. To okres szczególnej żałoby, po nikim, niczym. Lepiej przespać to. I kiedy śpię. I kiedy kamień o mnie śni. I kiedy w śnie kamienia śpię jak kamień. Kiedy kamienny księżyc ciężko patrzy na mnie, to piszę właśnie. Projektuję sny, poprzez sny kłamię.

Ławica świateł wlewa się w ściany osiedla. Teatr cieni, rozmyte zarysy ludzi i przedmiotów, nad którymi noc zawiesza ostrze księżycowej latarni na cienkiej nici cienia. Ktoś strzela palcami i znika; ktoś strzela, a ktoś w sobie kulę nosi, tę najdoskonalszą z brył. Dźwięk zabiera ze sobą światło; przy stole w półmroku dopala się człowiek. Pisze na mokrym papierze, w poświacie przelanego akwarium o tym, co po świecie – po świcie – zostanie zwrócone, i komu, i czy.

Nic oczywiście się nie zdarzyło w te dwa tygodnie, nic się bez ciebie nie zawaliło, koniecznie nikt się nie musiał z tobą widzieć i nie zostawił bardzo ważnej wiadomości, przyszły trzy listy, w pracy odłożono ci stos gazet, które wychodzą dalej, mimo że pusto w nich jak nigdy, choć dalej są zadrukowane tym, czym wypełnia się historia

I am standing on the edge of the cliff and I want to jump so that I don’t fall.