Rani in Nepal

I can’t believe this is already a year ago!

De laatste week ging in op Shree Janakalyna. Dringend tijd om al onze projecten af te ronden. Van de speelplaats tot het schilderen van de muur. So much work, so little time!

Some Ratatouille shit over here

Na het piekeren, zeuren, neuten...zaten de basketbalpalen én voetbalpalen in de grond! - Eureka! Klein vreugdesprongetje hier mét welverdiende schouderklopjes *Tap Tap* en high fives, begonnen we aan ons ander project. Schilderen! Zoals in de animatiefilm ‘Ratatouille’, gingen we als echte pro’s aan de slag - Wel zonder rat op ons hoofd #Selfmadewomen

Het verven verliep zeer vlot. Na twee dagen waren we klaar. Na het nodige draaien met de vingers, besloten we om de basket- en voetbalpalen ook te schilderen. Een tikkeltje verf op de palen. Vele tikkels verf op de armen en het heufdje - Gohja, dan hebben we nu groene sproeten eh. Niet alleen onze armen waren gezegend, ook onze vingers. Ik ging voor de smurflook terwijl Silke zich eerder waande in de Disneyfilm ‘Pocahontas’ -Of moet ik zeggen Pocasilke? Na uren - Like for real schrobben, kwam de verf er uiteindelijk af. De leerlingen, leerkrachten en directeurs waren immens enthousiast over de muurschildering! #Hollaatmeee 

Queen B zong reeds over de onafhankelijkheid en de kracht van vrouwen. Silke en ik hebben deze mindset doorgetrokken waardoor de Nepali kennis maakten met onze koppigheid en de westerse mindset.

Palen en bandjes

Na een heel oerwoud aan bomen, figuurlijk, vernietigd te hebben  - De boomzagerij werkte op volle toeren met aan het hoofd Rani en Silke! begonnen onze projecten eindelijk vorm te krijgen. Onze metalen palen kwamen toe met een week vertraging. Opeens waren ze daar, uit het niets. - OMG, look at those poles Daarbovenop kregen we nog wat banden bij. Het deed me denken aan het moment waarop ik een ijsje kreeg. En niet zo maar een ijsje. Een giant ijsje. Het gevoel dat ik toen ervaarde, benaderd mijn gevoel bij het zien van de palen. - MMMMMMMM, ijsjes

Hold my beer

Silke en ik staken de handen uit de mouwen en begonnen de banden in te graven. Al gauw kregen we hulp van een leerkracht en een paar kinderen. Hierdoor stonden wij met onze vingers te draaien en keken we hoe zij het zware werk deden - Like a boss Nadat alle banden vast zaten, kwamen de kinderen kijken. Een tsunami van kinderen liep naar de banden. Al gauw werd het hele bandenparcours omringd door grote en kleine kinderen. Je kan dus wel zeggen dat het veel succes had. Ook de directeur, Krishna, zag het succes van de banden. Zijn sceptische kijk verdween meteen. “I didn’t think it would be such a succes. Now I see they realy like it” - Like bitch please, told yaaa

Daar was hij dan eindelijk. DE dag waarop Silke en ik naar Sarangkot gingen! We stonden op om half negen. Gepakt en gezakt, met een degelijk ontbijt,  vertrokken we. #Botinnen-aan-en-gaan

De herrijzenis

Als aanvulling op ons ontbijt, hebben we de eerste kilometer(s) kilo’s stof gehapt - Een stevig ontbijt is belangrijk éé. Uiteindelijk gingen we langs een dorpje omhoog. Daar werden we meteen vervoegd door een zwarte hond. - Gedurende de wandeltocht hebben we hem dan ook Jack Daniels genoemd. Met drie tongen op de grond, stegen we steeds verder én verder.

Na voldoende te rusten, te puffen, te zweten...Kortom, nadat we dood waren gegaan en terug opstonden als heuse zombies, - We zouden zo gecast kunnen worden om mee te doen in ‘The walking dead’  dachten we er bijna te zijn. Inderdaad, dachten. Als hersenloze zombies gingen we ervan uit binnen 30 minuten op de top te staan. Van een miscalculatie gesproken! We moesten zeker nog twee uur wandelen... - Ja, rekenen is nooit mijn ding geweest. En dat van Silke blijkbaar ook niet.

Na twee uur wandelen door verschillende bergdorpen. Waren we er bijna. We vroegen de weg aan lokale mensen. Die weg ging helemaal naar omhoog, zonder een pad. Op de achtergrond hoorden we hen lachen - De snoodaards! En ja, na wat wandelen, hadden we meteen door waarom. Silke en ik kwamen terecht in een verbrand deel van het bos. Sommige delen waren zelfs nog aan het smeulen. #It’stoohot#HOTDAMN

Ochtendstond brengt goud in de mond

Na vier uur continu stijgen - Kontspieren? Check! kwamen we eindelijk toe. En WAUW. Wat een uitzicht. We keken uit op Fewa lake met een prachtige zonsondergang. Hoe mooi de zonsondergang was, hij kon niet opboksen tegen de zonsopgang.

Onze stage is nu écht begonnen! We geven lessen Engels en Science als echte leerkrachten en zijn van start gegaan met onze projecten (later hier meer over). We hebben geleerd dat flexibiliteit een must is en dat je gerust eens een bus mag missen.

Teaching

Zoals ik al zei is flexibiliteit zéér belangrijk. Leerkrachten nemen een dagje verlof wanneer ze willen en als ze even geen zin hebben om les te geven, gaan ze gewoon een babbeltje met elkaar doen. Hierdoor moeten Travelbitch en ik vaak improviseren. Zo kwamen we plots terecht in het tweede leerjaar. “You teach? Yes! Good!” Wij staan daar als een zak aardappelen en voor we iets zeggen, is de leerkracht reeds verdwenen - Some real Hudini shit over here! Hun verdwijntrucs zijn dus on point.

Ook worden de leerkrachten meer extravert. Ze beginnen een praatje te maken én nodigen ons zelf uit om thee te drinken. Ook op familiebezoeken worden we uitgenodigd. Toch zien we nu ook wat minder positieve puntjes. Zo slaan de leerkrachten frequent de leerlingen. Ik heb het intussen al verschillende keren gezien maar het blijft moeilijk. Dit druist helemaal in tegen mijn normen en waarden! Naast het slaan, moeten de leerlingen soms ‘lijfstraffen’ uitvoeren. De kinderen moeten ellenlang door hun knieën buigen terwijl ze aan hun oren trekken. En dit in de blakende zon!

Baby, Baby, Baby, OOO

De kinderen waaraan ik les geef, zijn geweldig - Net zoals ik éh, aja! Ze letten op naar hun normen en doen hun best om de materie te snappen. Daarnaast hebben de kinderen, Silke en mij graag. Ze smeken elke dag om les van ons te krijgen en gaan dan ook competitie aan met elkaar. “No don’t go to fourth grade! They are naughty! Teach class three! Class three is a good class!”          - Streling voor mijn ego? CHECK!

Namasté Rani! Where is your Raja? - Leerlingen

Onze eerste stagedag is aangebroken! Na lang wachten in anticipatie, kunnen we eindelijk de leerlingen ontmoeten. Het eerste wat mij opvalt is dat de leerlingen enorm enthousiast zijn. Desondanks travelbitch (Silke) en ik les moeten geven in ‘slechts’ drie klassen, verwelkomt iedereen ons. Hierdoor kende alle leerlingen ons al tegen het einde van de dag.

Child spirits

Al vrij snel, merkten we het gebrekkige Engels op. De leerlingen leren Engels van leerkrachten die hun nadruk op de verkeerde letters leggen én daarbovenop verschillende woorden verkeerd neerschrijven. Hierdoor verstaan de leerlingen mij soms niet wanneer ik iets zeg doordat het helemaal anders klinkt. Zo wordt het Engelse woord ‘comfortable’ uitgesproken als ‘comfort table’

De kinderen hebben geen speeltijd. Ze moeten continu gefocust zijn. Toch is er een leerkracht die af en toe met de kinderen naar buiten speelt. Wanneer dit gebeurt, maken de leerlingen -Uiteraard super veel kabaal. - One’s in a liftime experience daar. Als reactie daarop stormde één van de leerkrachten naar buiten met een stok. Toen ik dit zag, was dit wel even schrikken. Al een geluk dat ze de stok niet heeft gebruikt.

Chance maar want dit is die lekkere dansplaat

Op onze tweede stagedag, kregen we meteen een aanvulling op ons lessenpakket. Krishna vroeg ons om kleuterdans te geven aan vierjarigen. Tijdens het dansen, moeten de kleuters ook rijmpjes zingen. - Bitch please, hold my beer. Normaal gezien, moet dat wel lukken. Aangezien Silke en ik vrij veel ervaring hierin hebben, zou dit geen probleem mogen vormen. Daarnaast mogen we Westerse dans aanleren - Chance maar want dit is die lekkere dansplaat.

Aan het einde van onze stageperiode, moeten de kleuters een ‘volwaardige’ dansje afleveren aan de ouders. “It will be an exhibition” -Krishna.

“Your name is Rani? Rani means queen in Nepali! I’ll have to place flags on the car so everyone knows you are the queen” - Babu

Goedemorgen aan jou Babu! Het is zondag en we verkennen Kathmandu via taxi. Met onze gepersonaliseerde wagen rijden we als echte ‘queens’ door de stad. Al gauw komen we onze eerste bestemming tegen.

Patan

Het eerste wat Silke en mij opvalt zijn de tientallen stellingen. Deze plaats was zwaar getroffen door de aardbeving in 2015 en daar zie je nog steeds de sporen van. Toch was dit een zeer mooie plaats. Voornamelijk het museum (wat in prijs inbegrepen is) was een pluspunt.

- Wanneer je op het plein staat, kan je een mooie foto nemen wanneer je een lokale winkel binnentreed -

Pashupatinath

Deze plaats is een must see in Kathmandu. - Niet voor de gevoelige kijkers. Hier worden verschillende open crematies gehouden. Wanneer je voorbij loopt, ruik je het verbrande luik én adem je de assen in. JUMMIE. Desondanks was dit toch een mooie ervaring. Zo moeten Nepali minstens één keer in hun leven hier naartoe gaan.- Mekka is er klein bier tegen. Mopje eh mensen.

Mocht je niet into spiritualiteit zijn maar toch graag hier en daar een toepje smoren, dan is dit the place to be op 24 febrauri. Op die dag is er een feestdag waarop alle heiligen rond lopen. De heiligen en locals smoren samen een toepje -Toasten op een goede gezondheid? Het is op die dag dan ook legaal om wiet te smoren. -Allen daarheen!

Monkey Temple

De vlucht naar Kathmandu was er één om niet snel te vergeten. Van personen die nog nooit gevlogen hebben tot het circuleren rond de luchthaven. Een carrousel zou jaloers geweest zijn op ons vliegtuig! Na verschillende rondjes te vliegen, mochten we eindelijk landen....in Istanboel.

Wait whut?

Eens aangekomen in de luchthaven van Istanboel, moesten Silke en ik rennen om ons vliegtuig naar Kathmandu te halen. Zij waren reeds 15 minuten aan het wachten op ons. Uiteindelijk kwamen we, ietwat, verwaaid op het vliegtuig. Uiteraard geen oog dicht gedaan want ja, slapen doen we als we dood zijn.

Kathmandu

En vandaag beginnen we er eens aan...NOT! De dag voordat ik vertrek ben ik nog bezig met taken te schrijven, mijn koffer te maken, medicatie op te halen tot zelfs een slaapzak kopen. Sommige dingen veranderen nooit. Dit tot ergernis van mijn ouders. - Zij hebben meer stress dan ik. Toch begint het bij mij ook al wat te kriebelen. - WTF, ik ga dus gewoon naar Nepal. Noice!

Doomsday

Het begint door te sijpelen. Ik vertrek naar Nepal voor drie maand. Uiteraard eerst nog mijn koffer maken - hehehe. Niet veel later was het 15u en tijd om te vertrekken. Eens aangekomen in de luchthaven, kon de stress beginnen. Silke, travelbitch, stond in de file - FUCK. Het begon erop te lijken dat ze het niet ging halen. Hierdoor zocht ik vlug op waar ik naartoe moest in Kathmandu want ja, Silke ging dat wel weten.

Chille dady-o