cultur schokh

ЛУМПЕН-ПРОЛЕТЕРСКА Пасионирани јавачи на ветер Ја кршат монотонијата на ноќта Која го пушта крикот во воздух. Јалови курви со излижани штикли Го лижат избледнатиот тротоар Налепен со пикавци и мирис на сперма Осамени адолесценти со расипани мисли И сокриени ножеви во џебовите Ја демнат својата шанса за успех Изгубени патници на железничките станици Со изгужвани пиџами Во црните акт-ташни Чекаат пропуштени возови Во непознати правци Заборавени војници во ровови неископани Со искинати кошули и сонови неостварени И нивните генерали свежо избричени Намирисани со скапи колонски води И скриени слики на голи пички Во позлатените шифоњери Испосечени наркомани со ножеви На нечиј смрдлив морал Во името на правдата! Во името на Бога! Во името на народот!

АПОКАТАСТАЗА Господ им верува на своите чеда И никого нема да прати                  Во пеколот Емоционална хаварија На сто милји под морето                      И Фиук на ветрот      донесен          од Североисточните степи

    АААААААААААААААХХ!!!

Крик на животно И нож забоден в око

ELI! ELI! LEMA SABAKTHANI!

ПОТПОЛНА ТИШИНА Пушам цигара во ниедно време и на гости ми доаѓаат сите што сум ги заборавил

Молчиме

Штурците ни сервираат потполна тишина Месечината гледа на тарот и се смее Мојата мртва песка ме прашува што беше тоа лаеж и исчезнува во песната на комарците Зборавените најдобро знаат како звучи плачот на капките

Мојата Љубов спие

Во хамокот се лула сенката на ветрот.

ЗИМСКА

Зимата раѓа тикови и намуртени густи сенки Зиме е невозможно да се чујат ѕвонливите воздушести чекори на убавите сончеви девојки, а птиците се воздржуваат од озборување и колваат бајати музички црви.

Гатачките се на годишен одмор, Оџачарите на боледување, Шивачките се под стечај, Занаетчиите на стрелање.

Зимата раѓа заматени одрази врз заледени огледала, а нашите заспани лица шепотат во ритамот на досадата.

КАФЕ ОД ПРАЗНА МЕСЕЧИНА Тревата расте врз градите на мртовците и пее тивки песни од ветер и мов. Пее за збратимувањето меѓу црвите и кртовите, пее за солзите на првите галаксии, пее за темнината осудена на љубов, пее за коските еродирани од заборав.

ИЗЛЕЗ

Престојувам во вечноста по раѓањето и смртта

На патот кон небото зачудено се гледаме зад водените завеси

Излезот можеби засекогаш е изгубен

ЗЛОБА

Злоба коби, злобно моли злокобно време боли

Злоба доби лути рани злобна тишина ги храни

Злоба клетви залепува злобни светлини заслепува

Злоба во клевети се мачи зјапа празна и јачи

Злоба темел длаби в грло клун заби

КЛЕТКА ЗЛОСТОРНИЦА Триесет билиони клетки како вечерни ѕвезди Секоја свој одбир има

станала клетка злосторница да расте и да завива да се преобразува и да убива

Во таа лудост гасне грижливиот блесок на свеста

ВОДЕНА НЕДЕЛА Климатски строеви носат штетни отрови кон заѕидани предели

Крупни камења се дробат во тајни врели бањи

Во водена недела постојано се преместуваат

Ладните напитки се множат и преку сите години тежат

кон топли краеви копнеат нивните последици

ТУЃО ТЕЛО Залунѕав со прстите онаму каде што боли, низ шум кој за тишина коби каде кобно моли дланка фатена за прст. Проклето е секое утро и цвркотот на бездомниот славеј тромаво жив.

Залунѕав со утешни зборови каде гласот трепти пронижан од крвав крст. И не знае дека тече најмногу крв, таму кај што се ројат нови сни, во воздух без ни малку љубов – одброени дни.

СЕГА ТОЈ Е Беше и дом и присове и засирена крв на раната очајно заштитена. Беше габа на оцетот, кајмак на млекото, влакно на кожата, сало на телото. Беше сѐ за да се заштити. Имаше страв од време како сура магла да му висеше, ко облаци бујни што висат пред дожд, ко мушички ниско што летаат. Имаше страв од птици без клун, вели, тие најопасно колваат. Сега тој е храбар. Сега тој е МЕД И ПЕЛИН Тарабата ми го покрива видот за знајното и незнајното. Продолжувам да гледам попреку – грлен извик и плач. Јас и понатаму гледам низ тарбата со очи полни мед и пелин. Грлениот извик се претвора во бол. Плачот стивна, некој можеби и знае зошто.

-   -   -

Откршените стаклени сечила и преморот и умешно искривените призраци на ѕидот под постелата, се за да го избегнам секое објаснување. Низ пукнатите истекува цветниот отров. Неповратно, а во тоа е утехата, тесниот премин од ненадеж ќе ги засркне последните оброци воздух и светлина, ќе го малакса немирот и ќе го пропушти (во спротивен правец) блаженото згаснување. Сонот се преоблекува во желба, па во изблик, па во оружје: по ѓаволите со секоја травестија!

-   -   -

Скршената тајна не е плирома што сака да го остави светот таков каков што е, гол и инертен. Таа имено секогаш се пројавува во образи што најдиректно ја оспоруваат. Титаниумските ѕвончиња во зглобовите и коскената срж ја спроведуваат треперливата мелургија на Gesang der Jünglinge im Feuerofen како неиздржива болка и како умлиение. Само најхрабрите ѝ се предаваат безрезервно. Нивното инфантилно противење да му се поклонат на огнот го победува огнот: поколение што нема да знае за нас.

-   -   -

Моето мојсеево_ковчеже можеше сеедно да биде и стара гајба од портокали. Многупати му го прережав гркланот на срамот во линиите за бесплатен вчерашен леб, под рѓосаните противпожарни скали, врз вреќите со играчки и износена облека, во грабежот на безводната земја, во последните поглавија откинати од книгите каде нешто непознато завршува, во тајните сродства на сираците, низ уличните сливници. Но, никој не забележа. Којзнае дали воопшто пристигна на брегот...?

-   -   -

Разболувањата, низ кои ја здогледав кршливата убавина на воплотувањето, полека згаснуваат; во жешкото место под ребрата, тука, - а оние дотраени скелети од рајски птици (во противречност) ми ја поткреваат желбата за исчезнување. <_.._>